# Dat lelijke, witte zakmes Kinderhoek Taal: nl Auteur: Louella Burkholder Myerstown, PA Oorspronkelijk nummer: The Heartbeat of The Remnant, Lente 2020, Nummer 1 Oorspronkelijke pagina’s: 18–19 Lees artikel: Oorspronkelijke PDF: Spring\-2020\-Remnant\.pdf [The Heartbeat of The Remnant, Lente 2020]() ![Open zakmes met een wit heft en een metalen lemmet]() Joel had er een ernstig probleem mee om dingen mee te nemen die niet van hem waren\. Soms griste hij stiekem versgebakken koekjes van moeder uit de koektrommel, of pakte hij Nathans viltstiften zonder te vragen of hij ze mocht gebruiken\. Erger nog, Joel loog of verzon smoesjes als hij betrapt werd\. Moeder en vader moesten Joel vaak straffen\. Ze vertelden hem dat als hij kleine dingen bleef meenemen zonder toestemming te vragen, hij als hij ouder werd misschien ook grotere dingen zou gaan stelen\. En God haat stelen\! Op een dag nam moeder Joel en Nathan mee naar de dorpswinkel van Weaver om schoenen te kopen\. ‘Kijk, moeder,’ zei Joel opgewonden, terwijl hij naar de glimmende zakmessen op de toonbank wees\. ‘Wil je er alsjeblieft een voor me kopen?’ ‘Nee, Joel,’ antwoordde moeder\. ‘Je moet wachten tot je ouder bent voordat je een zakmes krijgt\.’ ‘Oké,’ antwoordde Joel nogal teleurgesteld\. Later, terwijl moeder Nathan schoenen aanpaste, liep Joel weer naar voren, naar de zakmessen\. Hij keek er verlangend naar\. ‘Die witte is prachtig,’ dacht hij\. ‘O, kon ik die maar hebben\! Moeder begrijpt gewoon niet dat ik oud genoeg ben voor zo’n mes\. Alle andere jongens van mijn leeftijd hebben een zakmes\.’ Op dat moment kwam er een andere lelijke gedachte bij hem op\. ‘Ik denk dat ik die witte gewoon meeneem\. Niemand zal het ooit weten\.’ Joel keek naar de achterkant van de winkel, waar meneer Weaver Nathan schoenen aan het passen was\. Niemand keek, dus stak hij snel zijn hand uit, pakte het witte zakmes uit de doos op de toonbank en stopte het in zijn zak\. Zenuwachtig draaide Joel zich om en liep het gangpad weer op\. Zijn hoofd begon te bonzen en zijn hart klopte zo hard dat hij bang was dat iedereen het kon horen\. Hij hoopte dat moeder nog lang bezig zou zijn met Nathans schoenen\. Dan zou ze misschien niet merken hoe rood en warm zijn gezicht werd\. Moeder merkte het altijd als er iets aan de hand was\. Maar deze keer merkte moeder niets, en al snel waren ze op weg naar huis\. Na een paar dagen ontdekte Joel dat het helemaal niet leuk was om een gestolen zakmes te hebben\. Hij kon het bijna nooit gebruiken, omdat hij bang was betrapt te worden\. Meestal moest hij het goed verborgen houden\! Er gingen enkele weken voorbij\. Op een avond kwam Nathan de keuken binnen, waar Joel en moeder de avondafwas deden\. ‘Kijk, moeder\! Ik heb dit zakmes onder het kussen van de bank gevonden\. Ik vraag me af waar het vandaan komt\.’ Joels hart begon wild te bonzen terwijl hij toekeek hoe moeder het zakmes bekeek\. Hij wilde dat hij naar buiten kon rennen en verdwijnen\. Die avond had hij het zakmes net onder het kussen van de bank geschoven toen moeder onverwacht de zitkamer binnenkwam en aankondigde dat het eten klaar was\. Hij had nooit gedacht dat iemand het daar zou vinden\. ![Buitenkant van de dorpswinkel van Weaver en de parkeerplaats]() Plotseling besefte hij dat moeder naar hem keek\. ‘Joel, weet jij waar dit vandaan komt?’ vroeg ze\. ‘O\! Eh – nou – eh – ik denk dat neef Mike zo’n witte heeft,’ stamelde Joel\. ‘Hij – eh – hij is waarschijnlijk de andere avond uit zijn zak gevallen toen ze hier op bezoek waren\.’ ‘Ik begrijp het… Nou, dan moet ik tante Eva hierover vragen,’ antwoordde moeder kalm, terwijl ze het zakmes op de vensterbank legde\. Joel voelde zich ellendig\. Het leek alsof moeders droevige ogen elke beweging die hij maakte in de gaten hielden\. O, wat wenste hij dat hij dat zakmes nooit had gestolen\! Elke keer als hij ernaar keek, daar op de vensterbank, leek het steeds groter te worden\! Hij besloot vroeg naar bed te gaan, maar zodra hij zijn ogen sloot, zag hij alleen dat lelijke, witte zakmes, dat hem vanaf de vensterbank grijnzend aankeek\! De volgende dag riep moeder Joel bij zich\. Ze hield het witte zakmes vast\. ‘Ik heb vandaag tante Eva gebeld en ze zei dat Mike geen zakmes heeft\. Vertel me nu eens, Joel… waar heb je dit zakmes vandaan? En vergeet niet: liegen helpt niet,’ zei moeder beslist\. Ze legde haar hand onder zijn kin, tilde zijn hangende hoofd op en keek hem in de ogen\. ‘Ik – eh – heb het uit de winkel van Weaver meegenomen,’ stamelde Joel\. ‘Besef je dat dat stelen was?’ vroeg moeder\. ‘Ja, dat besef ik, en ik – ik heb er ook spijt van dat ik erover heb gelogen\. Ik zal nooit meer zoiets doen\. Ik – eh – voel me al zo ellendig sinds ik het heb gestolen,’ snikte Joel, terwijl zijn lichaam schokte van het huilen\. ‘Ik ben blij dat je dat zegt, Joel,’ zei moeder\. ‘Vader en ik hebben God gevraagd je te helpen met dit probleem van liegen en stelen\. Vanavond, als vader thuiskomt, moet je hem alles vertellen\. Daarna zullen vader en ik beslissen welke straf je krijgt\. Vervolgens brengen we je terug naar de winkel, zodat je het zakmes aan meneer Weaver kunt geven\. En omdat je het mes hebt gebruikt, moet je het met je eigen geld betalen\.’ Wat zag Joel ertegenop om vader en meneer Weaver onder ogen te komen\. Maar later, toen alles achter de rug was, voelde hij zich veel beter\. Die dag leerde Joel een les die hij nooit vergat\. ## Tijdschriftverwijzing - [Open zakmes met een wit heft en een metalen lemmet](): pixabay\.com - [Buitenkant van de dorpswinkel van Weaver en de parkeerplaats](): Google Maps