# Wonderbaarlijke genade GESCHIEDENIS VAN GEESTELIJKE LIEDEREN Taal: nl Auteur: Joel A Hostetler Coshocton, OH Oorspronkelijk nummer: The Heartbeat of the Remnant, Zomer 2024 Oorspronkelijke pagina’s: 32–35 Lees artikel: Oorspronkelijke PDF: Summer\-2024\-Remnant\_web\.pdf [The Heartbeat of the Remnant, Zomer 2024]() ![Een portret van John Newton boven een zeilschip in een storm, met bladmuziek van Amazing Grace op de achtergrond\.]() Hoe ongelooflijk is het dat God een ellendige zondaar, zonder enige vrees voor de Heer, kan veranderen in een heilige die door het bloed is gereinigd en een prediker van het evangelie\! In dit verhaal zien we Gods levensveranderende kracht aan het werk in het leven van onze liedschrijver\. Op het kleine kerkhof van een kerk in Olney, Engeland, staat een granieten grafsteen met dit opschrift, dat Newton zelf vóór zijn dood schreef: > *John Newton, eens een ongelovige en losbandige, een dienaar van slaven in Afrika, werd door de rijke barmhartigheid van onze Heer en Heiland Jezus Christus bewaard, hersteld, vergeven en aangesteld om het geloof te prediken dat hij zo lang had trachten te vernietigen\!* Dit grafschrift beschrijft treffend het ongewone en kleurrijke leven van deze man, een van de grote evangelische predikers van de achttiende eeuw\. Zijn getuigenis was: ‘Door de genade van God ben ik wat ik ben\!’ ‘Amazing Grace’ is een geestelijk lied dat in 1779 werd gepubliceerd, met een tekst die in 1772 werd geschreven door de Engelse dichter en anglicaanse geestelijke John Newton \(1725–1807\)\. ‘Amazing Grace’ is waarschijnlijk het meest geliefde geestelijke lied van de afgelopen twee eeuwen\. Naar schatting wordt dit lied jaarlijks 10 miljoen keer uitgevoerd\. Het is op meer dan 11\.000 albums verschenen en in ongeveer 60 talen vertaald\. Er werd naar verwezen in Harriet Beecher Stowes roman tegen de slavernij, *De hut van oom Tom\.* De populariteit ervan nam sterk toe tijdens twee van Amerika’s grootste crises: de Amerikaanse Burgeroorlog en de Vietnamoorlog\. Ironisch genoeg werd dit ontroerende lied, dat nauw verbonden is met de Afro\-Amerikaanse gemeenschap, geschreven door een voormalige slavenhandelaar, John Newton\. John werd op 24 juli 1725 geboren in Wapping, Engeland\. Zijn vader, John Newton senior, was zeeman en zijn moeder, Elizabeth Newton, was een toegewijde christin\. Zijn vader hield van hem, maar was meestal op zee\. Zijn moeder daarentegen was liefdevol en zorgzaam en onderwees hem in het Woord van God\. Ze leerde hem hele hoofdstukken van de Bijbel uit het hoofd en nam hem mee naar de kerk\. Helaas stierf zijn moeder aan tuberculose toen hij bijna zeven was\. Zijn vader hertrouwde korte tijd later en stuurde hem naar een kostschool\. Tijdens zijn verblijf op de kostschool kreeg hij verkeerde vrienden\. Zijn karakter ging zo achteruit dat hij van de ene school werd weggestuurd en naar een andere ging\. Toen hij elf jaar was, wilden de kostscholen hem niet meer hebben, dus nam zijn vader hem mee naar zee\. De volgende zes jaar bracht hij met zijn vader op de Atlantische Oceaan door\. Toen John zeventien was, regelde zijn vader dat hij naar Jamaica kon gaan voor een goedbetaalde baan als opzichter op een plantage\. Onderweg, terwijl hij op het vertrek van het schip wachtte, werd John uitgenodigd bij oude vrienden thuis, de familie Catlett\. In dit huis was Johns moeder tien jaar eerder gestorven\. Toen hij de kennismaking met hen hernieuwde, leerde hij hun dochter Mary kennen\. De moeders van John en Mary waren de beste vriendinnen geweest\. John was uitgenodigd om vier dagen te blijven, maar hij bleef twee weken en miste het schip naar Jamaica\. Op achttienjarige leeftijd werd John gedwongen ingelijfd bij de Britse marine, en zijn leven ging van kwaad tot erger\. Hij wilde terug om Mary te zien, dus deserteerde hij van het schip, maar hij werd gepakt, in het openbaar gegeseld en in de boeien geslagen\. Zijn leven op het schip was zo goddeloos dat zelfs de andere goddeloze zeelieden terugdeinsden voor zijn vloeken en godslasteringen\. Hij kreeg de bijnaam ‘De grote godslasteraar’ en was zo ongewenst op het schip dat hij op een slavenschip te werk werd gesteld\. Een van de eigenaren van het slavenschip waarop hij nu werkte, bood John een baan aan voor wanneer ze de Afrikaanse kust zouden bereiken\. Eenmaal aan land werd hij echter vastgebonden en gedwongen te werken, met nauwelijks voedsel, kleding of onderdak\. In deze periode stuurde hij verscheidene brieven naar zijn vader waarin hij om hulp smeekte\. Een schip genaamd *The Greyhound* voer nabij de kust die John inmiddels zijn thuis noemde\. De kapitein had van Johns vader de opdracht gekregen om naar zijn zoon te zoeken\. Hoewel het schip zich bijna te ver uit de kust bevond om handel te drijven, besloot men toch een poging te wagen\. Een vriend van John roeide vanaf de kust naar het schip om handel te drijven\. Toen hij op het punt stond te vertrekken, vroeg de kapitein hem of hij iemand kende die John Newton heette\. Tot verbazing van de kapitein kende hij hem inderdaad, en John werd aan boord gebracht om naar huis te gaan\. Aan boord van het schip pakte Newton een exemplaar van de christelijke klassieker van Thomas á Kempis, *De navolging van Christus*\. Hij was nog nooit iets dergelijks tegengekomen en begon zich af te vragen of de beweringen van het christelijk geloof misschien waar waren\. Die nacht, op 10 maart 1748, liep het schip tijdens een hevige storm bijna vol water\. Mannen, dieren en voorraden werden overboord geslagen\. Newton werd door de storm wakker: de golven braken het vermolmde hout van het schip en het binnenstromende water kolkte zijn kajuit in\. John bad voor het eerst in jaren\. *The Greyhound* werd meer dan elf dagen heen en weer geslingerd in de storm op de Noord\-Atlantische Oceaan\. Met weinig hoop op overleving bedienden de zeelieden werktuiglijk de pompen om het schip drijvende te houden\. Op de elfde dag van de storm was John te uitgeput om te pompen, dus werd hij aan het roer vastgebonden, waar hij zijn best deed om het schip op koers te houden\. Van één uur tot middernacht stond hij aan het roer\. Hij vreesde dat hij zou sterven, en als het christelijk geloof waar was, zou hij zeker geen vergeving ontvangen\. Hij dacht na over alles wat hij de afgelopen jaren had gedaan\. Zijn leven leek even verwoest en gehavend als het geteisterde schip dat hij door de storm probeerde te sturen\. Tijdens die lange, uitputtende uren riep Newton tot God zoals hij nog nooit eerder had gedaan, en dat was het keerpunt in zijn leven\. ![Donkere golven rond een steil rotsachtig eiland onder stormwolken\.]() Die dag bleef John Newton altijd bij\. ‘Op die dag reikte de Heer vanuit de hoge hemel naar mij en redde Hij mij uit diepe wateren\.’ Meer dan vijftig jaar later schreef John op 21 maart 1805 in zijn dagboek: ‘Ik kan niet goed schrijven, maar ik probeer de terugkeer van deze dag te gedenken met verootmoediging, gebed en lofprijzing\.’ Alleen Gods wonderbaarlijke genade kon een ruwe, godslasterlijke, in slaven handelende zeeman veranderen in een kind van God\. John bleef zich verwonderen over Gods werk in zijn leven\. Hij kreeg belangstelling voor het gebed, voor het lezen en overdenken van de Schrift en voor het spreken van uitsluitend woorden die God behaagden\. Toen hij thuiskwam, zagen Mary en haar ouders de verandering die de Heer in John had teweeggebracht\. De twee trouwden op 1 februari 1750\. De volgende vier jaar was Newton kapitein van zijn eigen slavenschip\. Door dit beroep was hij telkens maandenlang van Mary gescheiden\. Terwijl ze van elkaar gescheiden waren, schreven ze elkaar voortdurend\. In zijn brieven schreef John herhaaldelijk hoe hun liefde en huwelijk zijn dankbaarheid jegens de Heer vergrootten\. ‘\.\.\. Wanneer ik mij overgeef aan een bijzondere gedachte aan jou, voert die mij gewoonlijk verder en brengt die mij op mijn knieën om de Heer te loven omdat Hij mij zo’n schat heeft gegeven, en om te bidden voor jouw vrede en welzijn’ John probeerde zijn slavenschip te ‘kerstenen’ door zondagsdiensten te houden voor zijn bemanning van dertig door de zonde verharde mannen\. Hij maakte nog drie reizen om slaven van Afrika naar Noord\-Amerika te brengen\. Toen hij zijn vierde reis voorbereidde, kreeg hij malaria\. God gebruikte deze ziekte om een einde te maken aan zijn betrokkenheid bij de slavenhandel\. Toen John een nieuw hoofdstuk in zijn leven begon, voelde hij zich geroepen om predikant te worden\. Meer dan vijftig jaar lang predikte hij het evangelie en hij was een van de invloedrijkste mannen van zijn tijd\. John Newton schreef vaak een geestelijk lied voor zijn zondagavonddiensten\. In 1779 werden 280 van deze liederen verzameld en samengevoegd met 68 liederen van Newtons vriend en gemeentelid William Cowper, en uitgegeven als de *Olney Hymns*\. Het beroemdste van alle *Olney Hymns*, ‘Terugblik en verwachting van het geloof’, kwam voort uit Davids uitroep in 1 Kronieken 17:16\-17\. Tegenwoordig kennen we het als ‘Amazing Grace’\. ‘Amazing Grace’ had oorspronkelijk zes strofen, en de laatste strofe werd ongeveer een eeuw later toegevoegd\. De meeste liedboeken bevatten vier of vijf van deze strofen\. Als predikant in de kerk raakte John steeds meer verontrust over de slavenhandel die nog altijd doorging\. In 1788, 34 jaar nadat hij de slavenhandel had verlaten, schreef hij een boek getiteld *Thoughts Upon the African Slave Trade* en stuurde het naar alle parlementsleden\. Dit boek maakte het publiek bewust van het kwaad van de slavenhandel\. Hij schrijft daarin: ‘Het spreekt vanzelf dat het gevangennemen, verkopen en vervoeren van zwarte slaven naar de plantages in West\-Indië en Amerika een wrede en kwaadaardige manier van leven was\.’ Met Gods hulp en voorzienigheid maakte John enkele maanden vóór zijn dood in 1807 de dag mee waarop de slavernij officieel uit Engeland werd verbannen\. Toen John in de zestig was, overleed zijn geliefde vrouw Mary\. Dit was een zware beproeving voor John, en hij bracht de resterende zeventien jaar van zijn leven zonder haar door\. Nadat John een beroerte had gehad en kort vóór zijn dood, moedigde een woordvoerder van de kerk Newton aan te overwegen te stoppen met prediken, omdat zijn gezondheid, gezichtsvermogen en geheugen achteruitgingen\. John antwoordde: ‘Wat, moet de oude Afrikaanse godslasteraar stoppen terwijl hij nog kan spreken? Ik zal blijven prediken\. Hoewel mijn geheugen achteruitgaat, herinner ik mij twee dingen heel duidelijk: ik ben een groot zondaar en Christus is een grote Heiland\.’ De laatste woorden van John Newton op zijn sterfbed waren: ‘Ik ben nog in het land van de stervenden; binnenkort zal ik in het land van de levenden zijn\.’ De melodie van ‘Amazing Grace’ is een vroege Amerikaanse volksmelodie\. Ze stond aanvankelijk bekend als een plantagemelodie met de titel ‘Loving Lambs’\. Deze melodie werd voor het eerst gepubliceerd in 1831 in het boek *The Virginia Harmony*\. De meeste liedboeken die daarna verschenen, namen dit lied op\. In 1910 voegde Edwin O\. Excell de laatste strofe toe, die uiteindelijk de laatste drie oorspronkelijke strofen van het lied verving\. Zijn versie van het lied komt tegenwoordig het meest voor in onze liedboeken\. Verschillende andere *Olney Hymns* van Newton worden ook nu nog gezongen, waaronder ‘Hoe lieflijk klinkt de naam van Jezus’ en ‘Heerlijke dingen worden over u gesproken’\. ![Bladmuziek van Amazing Grace, toegeschreven aan John Newton, 1779, en gearrangeerd door Edwin O\. Excell, 1831\.]() ## Tijdschriftverwijzing - [Een portret van John Newton boven een zeilschip in een storm, met bladmuziek van Amazing Grace op de achtergrond\.](): Wiki Commons - [Donkere golven rond een steil rotsachtig eiland onder stormwolken\.](): Wiki Commons