# Θαυμαστή χάρη ΙΣΤΟΡΙΑ ΥΜΝΩΝ Γλώσσα: el Συγγραφέας: Joel A Hostetler Coshocton, OH Αρχικό τεύχος: The Heartbeat of the Remnant, Καλοκαίρι 2024 Σελίδες της πηγής: 32–35 Διαβάστε το άρθρο: Αρχικό PDF: Summer\-2024\-Remnant\_web\.pdf [The Heartbeat of the Remnant, Καλοκαίρι 2024]() ![Πορτρέτο του Τζον Νιούτον πάνω από ένα ιστιοφόρο σε καταιγίδα, με την παρτιτούρα της «Θαυμαστής χάρης» στο φόντο\.]() Πόσο απίστευτο είναι ότι ο Θεός μπορεί να πάρει έναν άθλιο αμαρτωλό, που δεν έχει καθόλου φόβο Κυρίου, και να τον μεταμορφώσει σε άγιο καθαρισμένο με αίμα και κήρυκα του ευαγγελίου\! Στην ιστορία αυτή βλέπουμε τη δύναμη του Θεού, που αλλάζει ζωές, να ενεργεί στη ζωή του υμνογράφου μας\. Στο μικρό κοιμητήριο του προαυλίου μιας εκκλησίας στο Όλνεϊ της Αγγλίας, υπάρχει μια γρανιτένια επιτύμβια στήλη με την ακόλουθη επιγραφή, την οποία έγραψε ο ίδιος ο Νιούτον πριν από τον θάνατό του: > *Ο Τζον Νιούτον, κάποτε άπιστος και ακόλαστος, υπηρέτης σκλάβων στην Αφρική, με το πλούσιο έλεος του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, διαφυλάχθηκε, αποκαταστάθηκε, συγχωρήθηκε και ορίστηκε να κηρύττει την πίστη που για πολύ καιρό αγωνιζόταν να καταστρέψει\!* Αυτό το επιτύμβιο περιγράφει εύστοχα την ασυνήθιστη και πολυτάραχη ζωή αυτού του ανθρώπου, ενός από τους μεγάλους ευαγγελικούς κήρυκες του δέκατου όγδοου αιώνα\. Η μαρτυρία του ήταν: «Με τη χάρη του Θεού είμαι αυτό που είμαι\!» Η «Θαυμαστή χάρη» ήταν ένας ύμνος που εκδόθηκε το 1779, με στίχους γραμμένους το 1772 από τον Άγγλο ποιητή και Αγγλικανό κληρικό Τζον Νιούτον \(1725–1807\)\. Η «Θαυμαστή χάρη» είναι πιθανότατα ο πιο αγαπημένος ύμνος των δύο τελευταίων αιώνων\. Υπολογίζεται ότι αυτός ο ύμνος εκτελείται 10 εκατομμύρια φορές τον χρόνο\. Έχει περιληφθεί σε περισσότερα από 11\.000 άλμπουμ και έχει μεταφραστεί σε περίπου 60 γλώσσες\. Αναφερόταν στο μυθιστόρημα της Χάριετ Μπίτσερ Στόου κατά της δουλείας, *Η καλύβα του μπαρμπα\-Θωμά\.* Η δημοτικότητά του αυξήθηκε ραγδαία κατά τη διάρκεια δύο από τις μεγαλύτερες κρίσεις της Αμερικής: του Εμφυλίου Πολέμου και του Πολέμου του Βιετνάμ\. Κατά τραγική ειρωνεία, αυτό το συγκινητικό τραγούδι, που είναι στενά συνδεδεμένο με την αφροαμερικανική κοινότητα, γράφτηκε από έναν πρώην δουλέμπορο, τον Τζον Νιούτον\. Ο Τζον γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1725, στο Γουάπινγκ της Αγγλίας, από πατέρα ναυτικό, τον Τζον Νιούτον τον πρεσβύτερο, και μητέρα ευσεβή χριστιανή, την Ελίζαμπεθ Νιούτον\. Ο πατέρας του τον αγαπούσε, αλλά τον περισσότερο καιρό έλειπε στη θάλασσα\. Η μητέρα του, από την άλλη, ήταν τρυφερή και στοργική και του δίδασκε τον Λόγο του Θεού\. Τον καθοδηγούσε να απομνημονεύει τη Βίβλο, ολόκληρα κεφάλαια κάθε φορά, και τον πήγαινε στην εκκλησία\. Δυστυχώς, όταν ήταν σχεδόν επτά ετών, η μητέρα του πέθανε από φυματίωση\. Ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε λίγο αργότερα και τον έστειλε σε οικοτροφείο\. Όσο έμενε στο οικοτροφείο, έκανε κακές παρέες\. Ο χαρακτήρας του επιδεινώθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε αποβλήθηκε από ένα σχολείο και μεταφέρθηκε σε άλλο\. Όταν ήταν πια 11 ετών, τα οικοτροφεία δεν τον ήθελαν, κι έτσι ο πατέρας του τον πήρε μαζί του στη θάλασσα\. Πέρασε τα επόμενα έξι χρόνια στον Ατλαντικό Ωκεανό με τον πατέρα του\. Όταν ο Τζον ήταν 17 ετών, ο πατέρας του κανόνισε να τον στείλει στην Τζαμάικα για μια καλοπληρωμένη δουλειά ως επόπτη φυτείας\. Στον δρόμο, ενώ περίμενε την αναχώρηση του πλοίου, ο Τζον δέχτηκε μια πρόσκληση στο σπίτι παλιών φίλων, της οικογένειας Κάτλετ\. Σε αυτό το σπίτι είχε πεθάνει η μητέρα του Τζον δέκα χρόνια νωρίτερα\. Καθώς ανανέωνε τη γνωριμία του μαζί τους, γνώρισε την κόρη τους, τη Μαίρη\. Οι μητέρες του Τζον και της Μαίρης ήταν στενές φίλες\. Ο Τζον είχε προσκληθεί να μείνει τέσσερις ημέρες, αλλά έμεινε δύο εβδομάδες και έχασε το πλοίο για την Τζαμάικα\. Σε ηλικία 18 ετών, ο Τζον στρατολογήθηκε υποχρεωτικά στο Βασιλικό Ναυτικό και η ζωή του πήγαινε από το κακό στο χειρότερο\. Ήθελε να γυρίσει και να δει τη Μαίρη, γι’ αυτό λιποτάκτησε από το πλοίο, αλλά συνελήφθη, μαστιγώθηκε δημόσια και αλυσοδέθηκε\. Η ζωή του στο πλοίο ήταν τόσο ασεβής, ώστε ακόμη και οι άλλοι ασεβείς ναύτες ανατρίχιαζαν με τις κατάρες και τις βλασφημίες του\. Απέκτησε τον τίτλο «Ο Μεγάλος Βλάσφημος» και ήταν τόσο ανεπιθύμητος στο πλοίο, ώστε τον έστειλαν να εργαστεί σε δουλεμπορικό πλοίο\. Ένας από τους ιδιοκτήτες του δουλεμπορικού πλοίου στο οποίο εργαζόταν τώρα του πρόσφερε δουλειά για όταν θα έφταναν στις αφρικανικές ακτές\. Ωστόσο, μόλις βγήκε στην ξηρά, τον έδεσαν και τον ανάγκασαν να εργάζεται με ελάχιστη τροφή, ρούχα ή στέγη\. Εκείνο το διάστημα έστειλε αρκετές επιστολές στον πατέρα του, εκλιπαρώντας για βοήθεια\. Ένα πλοίο που λεγόταν *The Greyhound* έπλεε κοντά στην ακτή που ο Τζον θεωρούσε πλέον σπίτι του\. Ο πατέρας του Τζον είχε δώσει οδηγίες στον καπετάνιο να αναζητήσει τον γιο του\. Παρότι το πλοίο βρισκόταν σχεδόν υπερβολικά μακριά από την ακτή για να κάνει εμπόριο, αποφάσισαν να δοκιμάσουν\. Ένας φίλος του Τζον ήρθε με κωπηλατική βάρκα από την ακτή για να εμπορευτεί\. Καθώς ετοιμαζόταν να φύγει, ο καπετάνιος τον ρώτησε αν γνώριζε κάποιον που λεγόταν Τζον Νιούτον\. Προς έκπληξη του καπετάνιου, τον γνώριζε, και ο Τζον επιβιβάστηκε για να επιστρέψει στο σπίτι\. Στο πλοίο, ο Νιούτον πήρε στα χέρια του ένα αντίτυπο του κλασικού χριστιανικού έργου του Θωμά εκ Κέμπης, *Η μίμηση του Χριστού*\. Δεν είχε συναντήσει ποτέ κάτι παρόμοιο και άρχισε να αναρωτιέται μήπως όσα υποστήριζε ο Χριστιανισμός ήταν αληθινά\. Εκείνη τη νύχτα, στις 10 Μαρτίου 1748, μια σφοδρή καταιγίδα παραλίγο να κατακλύσει το πλοίο\. Άνθρωποι, ζώα και προμήθειες παρασύρθηκαν στη θάλασσα\. Η καταιγίδα ξύπνησε τον Νιούτον· τα σαπισμένα ξύλα του πλοίου είχαν σπάσει από τα κύματα και τα νερά στροβιλίζονταν μέσα στην καμπίνα του\. Ο Τζον προσευχήθηκε για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια\. Το *The Greyhound* παραδερνόταν στην καταιγίδα του Βόρειου Ατλαντικού για περισσότερες από 11 ημέρες\. Με ελάχιστη ελπίδα επιβίωσης, οι ναύτες δούλευαν μηχανικά τις αντλίες, προσπαθώντας να κρατήσουν το σκάφος στην επιφάνεια\. Την ενδέκατη ημέρα της καταιγίδας, ο Τζον ήταν πολύ εξαντλημένος για να αντλεί νερό, κι έτσι τον έδεσαν στο πηδάλιο, όπου έκανε ό,τι μπορούσε για να κρατήσει το πλοίο στην πορεία του\. Από τη μία μέχρι τα μεσάνυχτα βρισκόταν στο πηδάλιο\. Φοβόταν ότι θα πέθαινε και ότι, αν η χριστιανική πίστη ήταν αληθινή, τότε σίγουρα δεν θα συγχωρούνταν\. Αναλογιζόταν όλα όσα είχε κάνει τα τελευταία χρόνια\. Η ζωή του φαινόταν τόσο κατεστραμμένη και διαλυμένη όσο το ταλαιπωρημένο πλοίο που προσπαθούσε να οδηγήσει μέσα από την καταιγίδα\. Εκείνες τις ατέλειωτες και εξουθενωτικές ώρες, ο Νιούτον φώναξε στον Θεό όπως δεν είχε κάνει ποτέ πριν, κι αυτό ήταν το σημείο καμπής στη ζωή του\. ![Σκοτεινά κύματα γύρω από ένα απόκρημνο βραχώδες νησί κάτω από σύννεφα καταιγίδας\.]() Ήταν μια ημέρα που ο Τζον Νιούτον θυμόταν για όλη την υπόλοιπη ζωή του\. «Εκείνη την ημέρα, ο Κύριος έστειλε από ψηλά και με έσωσε από τα βαθιά νερά»\. Περισσότερα από 50 χρόνια αργότερα, ο Τζον έγραψε στο ημερολόγιό του στις 21 Μαρτίου 1805: «Δεν είμαι σε θέση να γράψω καλά· προσπαθώ όμως να τιμήσω την επέτειο αυτής της ημέρας με ταπείνωση, προσευχή και δοξολογία»\. Μόνο η θαυμαστή χάρη του Θεού θα μπορούσε να πάρει έναν αγενή, ασεβή ναύτη και δουλέμπορο και να τον μεταμορφώσει σε παιδί του Θεού\. Ο Τζον δεν έπαψε ποτέ να στέκεται με δέος μπροστά στο έργο του Θεού στη ζωή του\. Άρχισε να ενδιαφέρεται για την προσευχή, την ανάγνωση και τον στοχασμό πάνω στις Γραφές και να λέει μόνο λόγια ευάρεστα στον Θεό\. Όταν επέστρεψε στο σπίτι, η Μαίρη και οι γονείς της αναγνώρισαν την αλλαγή που είχε φέρει ο Κύριος στον Τζον\. Οι δυο τους παντρεύτηκαν την 1η Φεβρουαρίου 1750\. Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ο Νιούτον ήταν καπετάνιος του δικού του δουλεμπορικού πλοίου\. Αυτό το επάγγελμα τον κρατούσε μακριά από τη Μαίρη για μήνες κάθε φορά\. Όσο ήταν χώρια, οι δυο τους αλληλογραφούσαν συνεχώς\. Στις επιστολές του, ο Τζον έγραφε επανειλημμένα πόσο η αγάπη και ο γάμος τους αύξαναν την ευχαριστία και την ευγνωμοσύνη του προς τον Κύριο\. «\.\.\. Όταν αφήνομαι να σε σκέφτομαι ιδιαίτερα, αυτό συνήθως με οδηγεί ακόμη παραπέρα και με φέρνει στα γόνατα, για να ευλογήσω τον Κύριο που μου έδωσε έναν τέτοιο θησαυρό και να προσευχηθώ για την ειρήνη και την ευημερία σου» Ο Τζον προσπάθησε να «εκχριστιανίσει» το δουλεμπορικό του πλοίο τελώντας κυριακάτικες ακολουθίες για το πλήρωμά του, που αποτελούνταν από 30 άνδρες σκληρυμένους από την αμαρτία\. Έκανε άλλα τρία ταξίδια για να μεταφέρει σκλάβους από την Αφρική στη Βόρεια Αμερική\. Καθώς σχεδίαζε το τέταρτο ταξίδι του, αρρώστησε από ελονοσία\. Ο Θεός χρησιμοποίησε αυτή την ασθένεια για να τερματίσει την εμπλοκή του στο δουλεμπόριο\. Καθώς ο Τζον άρχιζε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή του, ένιωθε ότι είχε κληθεί να γίνει κληρικός\. Για περισσότερα από 50 χρόνια κήρυττε το ευαγγέλιο και ήταν ένας από τους ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στην εποχή του\. Ο Τζον Νιούτον συχνά συνέθετε έναν ύμνο για τις κυριακάτικες βραδινές ακολουθίες του\. Το 1779, συγκεντρώθηκαν 280 από αυτούς, συνδυάστηκαν με 68 ύμνους του φίλου και ενορίτη του Νιούτον, Γουίλιαμ Κάουπερ, και εκδόθηκαν ως *Ύμνοι του Όλνεϊ*\. Ο πιο διάσημος από όλους τους *Ύμνους του Όλνεϊ*, η «Ανασκόπηση και προσδοκία της πίστης», προέκυψε από την αναφώνηση του Δαβίδ στο Α΄ Χρονικών 17:16\-17\. Σήμερα τον γνωρίζουμε ως «Θαυμαστή χάρη»\. Η «Θαυμαστή χάρη» είχε αρχικά έξι στροφές και η τελευταία στροφή προστέθηκε περίπου έναν αιώνα αργότερα\. Τα περισσότερα υμνολόγια περιλαμβάνουν τέσσερις ή πέντε από αυτές τις στροφές\. Ως κληρικός στην εκκλησία, ο Τζον προβληματιζόταν όλο και περισσότερο για το δουλεμπόριο που εξακολουθούσε να γίνεται\. Το 1788, 34 χρόνια αφότου εγκατέλειψε το δουλεμπόριο, έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο *Σκέψεις για το αφρικανικό δουλεμπόριο* και το έστειλε σε όλα τα μέλη του κοινοβουλίου\. Αυτό το βιβλίο ενημέρωσε το κοινό για τα δεινά του δουλεμπορίου\. Παραθέτει τα εξής: «Περιττό να πούμε ότι η αιχμαλωσία, η πώληση και η μεταφορά μαύρων σκλάβων στις φυτείες των Δυτικών Ινδιών και της Αμερικής ήταν ένας σκληρός και μοχθηρός τρόπος ζωής»\. Με τη βοήθεια και την πρόνοια του Θεού, ο Τζον έζησε για να δει την ημέρα, λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του, το 1807, που η δουλεία απαγορεύτηκε επίσημα στην Αγγλία\. Όταν ο Τζον ήταν στα εξήντα του, η αγαπημένη του σύζυγος Μαίρη πέθανε\. Αυτό ήταν μια μεγάλη δοκιμασία για τον Τζον και πέρασε τα υπόλοιπα 17 χρόνια της ζωής του χωρίς εκείνη\. Αφού ο Τζον έπαθε εγκεφαλικό και λίγο πριν από τον θάνατό του, ένας εκπρόσωπος της εκκλησίας ενθάρρυνε τον Νιούτον να σκεφτεί να αποσυρθεί από το κήρυγμα, επειδή η υγεία, η όραση και η μνήμη του εξασθενούσαν\. Ο Τζον απάντησε: «Τι; Θα σταματήσει ο γέρος βλάσφημος της Αφρικής όσο μπορεί ακόμη να μιλάει; Θα συνεχίσω να κηρύττω\. Αν και η μνήμη μου εξασθενεί, θυμάμαι δύο πράγματα πολύ καθαρά: είμαι μεγάλος αμαρτωλός και ο Χριστός είναι μεγάλος Σωτήρας»\. Τα τελευταία λόγια του Τζον Νιούτον, καθώς βρισκόταν στο νεκροκρέβατό του, ήταν τα εξής: «Είμαι ακόμη στη γη εκείνων που πεθαίνουν· σύντομα θα βρεθώ στη γη των ζωντανών»\. Η μελωδία της «Θαυμαστής χάρης» είναι μια παλιά αμερικανική λαϊκή μελωδία\. Ήταν αρχικά γνωστή ως μελωδία των φυτειών με τίτλο «Στοργικά αρνάκια»\. Αυτή η μελωδία εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1831 στο βιβλίο *The Virginia Harmony*\. Η πλειονότητα των υμνολογίων που εκδόθηκαν έκτοτε περιλάμβαναν αυτό το τραγούδι\. Το 1910, ο Έντουιν Ο\. Έξελ πρόσθεσε την τελευταία στροφή, η οποία τελικά αντικατέστησε τις τρεις τελευταίες αρχικές στροφές του τραγουδιού\. Η δική του εκδοχή του τραγουδιού είναι η πιο συνηθισμένη στα σημερινά υμνολόγιά μας\. Αρκετοί άλλοι *ύμνοι του Όλνεϊ* του Νιούτον εξακολουθούν να ψάλλονται σήμερα, μεταξύ αυτών οι «Πόσο γλυκά ηχεί το όνομα του Ιησού» και «Ένδοξα πράγματα λέγονται για σένα»\. ![Παρτιτούρα της «Θαυμαστής χάρης», που αποδίδεται στον Τζον Νιούτον, 1779, σε διασκευή του Έντουιν Ο\. Έξελ, 1831\.]() ## Βιβλιογραφική αναφορά περιοδικού - [Πορτρέτο του Τζον Νιούτον πάνω από ένα ιστιοφόρο σε καταιγίδα, με την παρτιτούρα της «Θαυμαστής χάρης» στο φόντο\.](): Wiki Commons - [Σκοτεινά κύματα γύρω από ένα απόκρημνο βραχώδες νησί κάτω από σύννεφα καταιγίδας\.](): Wiki Commons