# Βροντή, Ανεμοστρόβιλοι και Εμπιστοσύνη Γωνιά των Παιδιών Γλώσσα: el Συγγραφέας: by Eileen Wenger Dalton, OH Αρχικό τεύχος: The Heartbeat of the Remnant, Καλοκαίρι 2023, Αριθμός 2 Σελίδες της πηγής: 14–15 Διαβάστε το άρθρο: Αρχικό PDF: Summer\-2023\-Remnant\-web\.pdf [The Heartbeat of the Remnant, Καλοκαίρι 2023]() «Πω, τι ζέστη\!» αναφώνησε η μαμά\. «Μια ωραία, δυνατή βροχή είναι αυτό που χρειαζόμαστε για να δροσιστούμε λίγο\.» Ήταν Σάββατο, κοντά στο τέλος Ιουνίου, και ο καιρός εκείνη την ημέρα ήταν ιδιαιτέρως ζεστός και υγρός\. Η μητέρα της Έλι είχε καθαρίσει το σπίτι και ετοίμαζε λίγο φαγητό για την παρέα που είχε προσκληθεί να έρθει για μεσημεριανό την Κυριακή μετά την εκκλησία\. Καθώς το απόγευμα προχωρούσε προς νωρίς βράδυ, φαινόταν ότι έκανε ακόμη πιο ζέστη και δεν υπήρχε να φυσάει κανένα αεράκι\. Ο μπαμπάς της Έλι ξεκουραζόταν σε μια αιώρα στο γκαζόν ενώ τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας προσπαθούσαν να βρουν το πιο άνετο σημείο για να ανακουφιστούν από τη ζέστη\. Καθώς πλησίαζε το βράδυ, ήρθαν και τα σύννεφα\. Εμφανίστηκαν ξαφνικά, μαζί με ριπές ανέμου που άρχισαν να σηκώνουν τη σκόνη\. Αστραπές άρχισαν να διαγράφονται στον ουρανό και η βροντή ακούγονταν μακριά\. «Γρήγορα, παιδιά\!» φώναξε η μαμά\. «Βάλτε μέσα τα παιχνίδια σας· έρχεται καταιγίδα\!» Η Έλι κοίταξε γύρω τρομαγμένη\. Σκοτείνιαζε πολύ γρήγορα και ο ουρανός είχε περίεργη—σχεδόν οργισμένη—όψη\. Έμαζε γρήγορα τα παιχνιδάκια της και έτρεξε μέσα στο σπίτι\. Ο μπαμπάς δεν κοιμόταν πια στην αιώρα\. Ο άνεμος την είχε σχεδόν αναποδογυρίσει μαζί του\! Κι εκείνος βιάστηκε να μπει μέσα· ο άνεμος έκλεισε την πόρτα με ορμή πίσω του\. Η οικογένεια συγκεντρώθηκε στην βεράντα για να παρακολουθήσει την επερχόμενη καταιγίδα\. Υπήρχαν παράθυρα προς τα δυτικά και τα νότια, οπότε είχαν καλή οπτική γωνία για να δουν τη βροχή που ερχόταν\. Ο άνεμος φυσούσε με δύναμη που η Έλι δεν είχε ξαναβιώσει στα επτά της χρόνια\. Σημείωσε την ανησυχία και τον φόβο στα πρόσωπα των γονιών της καθώς παρακολουθούσαν και περίμεναν\. Τότε άρχισε να βρέχει\. Μεγάλες κουρτίνες βροχής χτυπούσαν τα παράθυρα και η Έλι αναρωτιόταν αν ήταν δυνατό να έβρεχε τόσο δυνατά που να σπάσει το γυαλί\. «Τι ήταν αυτό;» αναφώνησε η μαμά καθώς ξαφνικά ένα φύλλο λαμαρίνας πέρασε σφυρίζοντας μπροστά από τα παράθυρα της βεράντας και εξαφανίστηκε πέρα από τον κήπο\. «Νομίζω ότι είναι μέρος της στέγης του γκαράζ,» είπε ο μπαμπάς σχεδόν άπιστος, χαζεύοντας προσεκτικά μέσα από τα παράθυρα\. Μαθαίνοντας αυτό, η μαμά διέταξε τα παιδιά να σταθούν κοντά στην πόρτα του κελαριού\. Αν χειροτέρευε η κατάσταση, κάτω θα πήγαιναν\! Η Έλι ένιωσε πολύ τρομαγμένη\. Τι θα τους συνέβαινε; Θα φύγαινε το σπίτι τους; Θα τραυματιζόταν κανείς; Όσο απότομα άρχισε η καταιγίδα, τόσο ξαφνικά ηρέμησε\. Ο άνεμος σταμάτησε, η βροχή υποχώρησε και πολύ σύντομα ο ήλιος ξανάρχισε να λάμπει\. Η οικογένεια βγήκε προσεκτικά έξω για να δει τι είχε συμβεί κατά τη διάρκεια της καταιγίδας\. «Κοίτα\!» είπε ο μπαμπάς\. «Η στέγη του γκαράζ έχει φύγει και η νότια τοιχοποιία επίσης\!» «Γιατί το σπίτι του Τζέραλντ φαίνεται τόσο παράξενο;» η μαμά έδειξε προς τους διπλανούς τους γείτονες\. «Κοίτα\! Έχουν ολόκληρη τη στέγη αφαιρεμένη από το σπίτι τους\!» Πράγματι, η στέγη είχε καθαρά ξεκολληθεί και τα αετώματα στέκονταν εκεί, να μην στηρίζουν τίποτα\. Ακούγονταν σειρήνες από μακριά και καθώς κοίταζαν τη γειτονιά, μπόρεσαν να δουν καπνό λίγο πέρα από μερικά δέντρα\. «Εκεί καίγεται το αχυρώνα του Μέλβιν\!» αναφώνησε ο μπαμπάς\. «Θα πάω να δω τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω\.» Έτρεξε προς το φορτηγάκι του και σύντομα έφυγε βιαστικά από την αυλή\. Οι άνεμοι είχαν γίνει τόσο ισχυροί που κάποιοι στύλοι ηλεκτροδότησης έπεσαν, με αποτέλεσμα να κοπεί το ρεύμα, οπότε δεν υπήρχαν φώτα ούτε ανεμιστήρες\. Μετά την καταιγίδα, η υγρασία και η ζέστη επέστρεψαν, κάνοντας τη νύχτα καυτή και αποπνικτική\. Ωστόσο, οι ενήλικες της περιοχής δούλεψαν μέχρι αργά το βράδυ, βοηθώντας ο ένας τον άλλον να καθαρίσουν ό,τι μπορούσαν από τις ζημιές της καταιγίδας\. Ειδικό ενδιαφέρον είχε ο γείτονάς μας, ο Μέλβιν\. Ο αχυρώνας του είχε καταρρεύσει πάνω σε δεκάδες βόδια και μετά ξέσπασε φωτιά\. Οι γειτονικοί άντρες προσπάθησαν απεγνωσμένα να σώσουν όσα βόδια μπορούσαν, αλλά στο τέλος πολλά από τα μοσχάρια δεν κατάφεραν να σωθούν\. Ήρθε η Κυριακή, αλλά κανείς δεν πήγε εκκλησία\. Το πρωί πέρασε στο κτήμα του Μέλβιν, φορτώνοντας νεκρά βόδια, καθαρίζοντας καμένα σανό και απλώς βρίσκοντας ο ένας τον άλλον\. Ήταν σκληρή, σκοτεινή δουλειά\. Η Έλι θυμάται καθαρά πόσο φριχτή ήταν η μυρωδιά\. Και μόλις που μπορούσε να κοιτάξει τη φόρτωση των νεκρών μοσχαριών\. Όταν ήρθε το μεσημέρι, ήρθε και η παρέα, αλλά κανείς δεν είχε πολύ όρεξη\. Ο μικρότερος αδερφός της Έλι στέναζε, «Το μόνο που σκέφτομαι είναι αυτά τα άτυχα μοσχάρια\!» Η Έλι εκπλήχθηκε πόσο ισχυρή μπορούσε να είναι μια καταιγίδα\. Και τρομακτική\! Θα έρχονταν άλλος ανεμοστρόβιλος; Μήπως θα κατέρρεαν κι άλλα κτίρια, και κάποιος άλλος αχυρώνας ή σπίτι θα καιγόταν; Ένας σπόρος φόβου άρχισε να φυτρώνει στην καρδιά της Έλι\. Καθόλη εκείνο το καλοκαίρι και για πολλά καλοκαίρια μετά, κάθε φορά που άκουγε τη βροντή ή τις λέξεις «προειδοποίηση για ανεμοστρόβιλο», η καρδιά της χτυπούσε γρηγορότερα και ένα κόμπος εγκαθιδρυόταν στο στομάχι της\. Πώς φοβόταν κάθε καταιγίδα\! Ευχόταν όλες να περνούσαν απλώς από δίπλα στο σπίτι τους\. Γιατί ο Θεός επέτρεπε τις καταιγίδες, εξάλλου; «Πρέπει να εμπιστεύεσαι τον Θεό, Έλι,» έλεγε η μητέρα της\. «Εκείνος είναι που έφτιαξε τον καιρό, και ελέγχει κάθε τι που συμβαίνει\. Δεν είναι απαραίτητο ότι θα μας προφυλάξει πάντα από τρομακτικές στιγμές, αλλά είναι πάντα εκεί για να φροντίζει για εμάς\.» Καθώς μεγάλωνε, η Έλι έμαθε να παίρνει αυτή τη συμβουλή στα σοβαρά\. Ο φόβος της για τις καταιγίδες μειώθηκε και στη θέση του ανέπτυξε μια γοητεία για το πώς σχηματίζονται και αναπτύσσονται οι καταιγίδες\. Το να γνωρίζει ότι ο Θεός είναι ο Κυρίαρχος του ανέμου της πρόσφερε ακόμη παρηγοριά και βεβαιότητα\. Πάνω απ’ όλα, καθώς έμαθε να εμπιστεύεται τον Θεό σε κάθε τομέα της ζωής της, Τον βρήκε πάντα πιστό\. Το να μάθει να αντικαθιστά τον φόβο με την εμπιστοσύνη φέρνει πάντα ειρήνη στην καρδιά\. ![]()