# Υπερηφάνεια ή ταπεινοφροσύνη; ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΕΝΟΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Γλώσσα: el Συγγραφέας: by Barry Grant Titanyen, Haiti Αρχικό τεύχος: The Heartbeat of the Remnant, Άνοιξη 2022, Αριθμός 1 Σελίδες της πηγής: 4–6 Διαβάστε το άρθρο: Αρχικό PDF: WEB\-Spring\-2022\-Remnant\.pdf [The Heartbeat of the Remnant, Άνοιξη 2022]() Η υπερηφάνεια είναι κάτι με το οποίο πρέπει να παλέψει ο καθένας\. Είναι κάτι που από τη φύση του τείνει να μπαίνει στη ζωή μας και να παραμένει\. Όπως πολλά άλλα πράγματα, είναι πολύ παραπλανητική, επειδή γίνεται ευρέως αποδεκτή στον κόσμο όπου ζούμε\. Οι άνθρωποι σήμερα είναι υπερήφανοι για την υπερηφάνειά τους\. Οι Αμερικανοί είναι υπερήφανοι για τη χώρα τους, τις δουλειές τους, τα παιδιά τους, τους χλοοτάπητές τους, τις αθλητικές ομάδες τους, τα οχήματά τους, τις φιλοδοξίες τους, τους στόχους τους, την εμφάνισή τους, τους φίλους τους, τα σπίτια τους, και ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχιστεί\. Αν το σκεφτούμε, ο σαρκικός άνθρωπος είναι υπερήφανος σχεδόν για οτιδήποτε\. Οι άνθρωποι στέκονται και διακηρύσσουν ότι είναι υπερήφανοι και καυχιούνται για τα μεγάλα τους κατορθώματα\. Κοιτάζουν κάτι που έκανε κάποιος και του λένε: «Θα έπρεπε να είσαι υπερήφανος για τον εαυτό σου\!» Υπάρχει ένα πρόβλημα· ο Θεός μισεί την υπερηφάνεια\! Ο Θεός πράγματι αποστρέφεται τους υπερήφανους\. Στους Ψαλμούς λέει ότι ο Θεός θα αποκόψει *…τη γλώσσα που λαλεί υπερήφανα πράγματα –Ψαλμός 12:3\.* Και στον Ιώβ λέει ότι θα *…δει κάθε υπερήφανο και θα τον ταπεινώσει \[θα τον καταβάλει ή θα τον χαμηλώσει\] –Ιώβ 40:11\.* Ο Ψαλμός 40:4 λέει ότι δεν θα επιδοκιμάσει τους υπερήφανους, και στον Ψαλμό 119: *Επιτίμησες τους υπερήφανους, τους καταραμένους, που πλανώνται από τις εντολές σου –Ψαλμός 119:21\.* Στις Παροιμίες διαβάζουμε: *Ο Κύριος θα καταστρέψει το σπίτι των υπερηφάνων… –Παροιμίες 15:25,* και ότι *Κάθε υπερήφανος στην καρδιά είναι βδέλυγμα στον Κύριο… –Παροιμίες 16:5\.* Στον Μαλαχία λέει ότι *…έρχεται η ημέρα, που θα καίει σαν καμίνι· και όλοι οι υπερήφανοι… –Μαλαχίας 4:1\.* Τέλος, ο Ιάκωβος δηλώνει ότι *…ο Θεός αντιτάσσεται στους υπερήφανους, αλλά δίνει χάρη στους ταπεινούς –Ιακώβου 4:6\.* Όπως βλέπουμε, η Βίβλος είναι πολύ σαφής σχετικά με την υπερηφάνεια και τους υπερήφανους ανθρώπους\. Δεν υπάρχει χώρος για υπερηφάνεια στην καρδιά ή στη ζωή μας\. Τι κάνουμε λοιπόν γι’ αυτό; Είμαστε υπερήφανοι; Καυχιόμαστε όπως ο κόσμος; Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σε μια κρυφή μορφή υπερηφάνειας που μπορεί να εισχωρήσει στη ζωή μας, μερικές φορές χωρίς να το αντιληφθούμε\. Θα την ονομάσουμε ψεύτικη ταπεινοφροσύνη\. Αν έχουμε ψεύτικη ταπεινοφροσύνη, δεν είναι στην πραγματικότητα μια μορφή υπερηφάνειας; Ας κοιτάξουμε πρώτα τον Νόμο και τη Χάρη\. Όποιος βρίσκεται κάτω από τον νόμο δεν θέλει να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει· το κάνει, αντίθετα, εξαιτίας του νόμου\. Για παράδειγμα, ο νόμος λέει ότι δεν πρέπει να σκοτώνουμε, ωστόσο \(σύμφωνα με τον νόμο\) επιτρέπεται να θυμώνουμε\. Κάποιος μπορεί να μισεί έναν άλλον και ακόμη και να θέλει να τον σκοτώσει, αλλά αν αντισταθεί στον πειρασμό να τον σκοτώσει, έχει πράγματι τηρήσει τον νόμο\. Πολλοί άνθρωποι σήμερα που ισχυρίζονται ότι είναι χριστιανοί, στην πραγματικότητα βρίσκονται κάτω από τον νόμο\. Κάνουν ό,τι κάνουν εξαιτίας κάποιου νόμου ή εντολής της εξουσίας τους\. Αυτό φαίνεται καθαρά όταν οι άνθρωποι πιέζουν τα όρια του νόμου, κάνοντας το ελάχιστο που απαιτείται, αλλά εξακολουθώντας τεχνικά να τηρούν τον νόμο\. Το κάλυμμα της κεφαλής είναι καλό παράδειγμα\. Μια γυναίκα που επιθυμεί να καλύπτει το κεφάλι της εξαιτίας όσων διδάσκει η Βίβλος, πράγματι θα το καλύπτει\. Δεν χρειάζεται να της το υπενθυμίζουν ούτε να την επιπλήττουν επειδή το κάνει χωρίς πραγματική προθυμία\. Από την άλλη, υπάρχουν χριστιανές που καλύπτουν το κεφάλι τους· ωστόσο, το ίδιο το κάλυμμα γίνεται όλο και μικρότερο και λιγότερο εμφανές\. Μερικές το τοποθετούν ακόμη και εντελώς πίσω στο κεφάλι και το βάφουν στο ίδιο χρώμα με τα μαλλιά τους, προσπαθώντας να μην το προσέξει το ακάλυπτο κοινό\. Αυτό φανερώνει ξεκάθαρα την καρδιά τους· απλώς συμμορφώνονται με τον νόμο\. Αυτός ο τρόπος σκέψης μπορεί να εφαρμοστεί σε πολλά πράγματα\. Ένα ακόμη παράδειγμα είναι ο στολισμός\. Η Βίβλος λέει ότι ο στολισμός δεν πρέπει να είναι εξωτερικός\. Πολλοί χριστιανοί δεν στολίζονται με εντυπωσιακά, τραβηχτικά αντικείμενα, ωστόσο δεν υπάρχουν κανόνες σχετικά με τον στολισμό των σπιτιών, των οχημάτων και παρόμοιων πραγμάτων\. Έτσι, ένας απλός, αστόλιστος άνθρωπος βγαίνει από το στολισμένο όχημά του και μπαίνει στο πολύ στολισμένο σπίτι του\. Αυτό δείχνει ότι η καρδιά παραμένει δεσμευμένη στη νοοτροπία του νόμου\. Τώρα ας κοιτάξουμε τη χάρη\. Είναι η δύναμη του Θεού στη ζωή ενός ανθρώπου\. Κάνει τον άνθρωπο να αγαπά πραγματικά τους εχθρούς του και να κάνει καλό σε όσους του φέρονται άσχημα\. Τον κάνει να αγαπά τον Θεό του με όλη του την καρδιά και να υπακούει στις εντολές του Θεού από βαθιά αγάπη γι’ Αυτόν\. Ο νόμος δεν χρειάζεται πια, επειδή η καρδιά είναι νέα· επιθυμεί να ζει για τον Θεό\. Όταν κάποιος σου κάνει κακό, δεν σκέφτεσαι να του το ανταποδώσεις\. Στην πραγματικότητα, δεν θυμώνεις καν\. Είσαι νέο δημιούργημα και, χάρη σε αυτή τη δύναμη —τη χάρη του Θεού— αγαπάς εκείνον που σε αδίκησε\. Η συγχώρηση δεν είναι πρόβλημα· το να βοηθάς τους άλλους είναι κάτι φυσικό\. Δεν ανήκεις στον εαυτό σου και επιθυμείς να γίνεις ό,τι καλύτερο μπορείς για τον Σωτήρα σου, που πέθανε για σένα\. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την υπερηφάνεια ή την ταπεινοφροσύνη; Η Βίβλος λέει ότι *…ο νόμος δόθηκε μέσω του Μωυσή, αλλά η χάρη και η αλήθεια ήρθαν μέσω του Ιησού Χριστού –Ιωάννης 1:17\.* Δεν χρειάζεται το Πνεύμα του Θεού στη ζωή μας για να υπακούσουμε στον νόμο — μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας\. Επομένως, μπορούμε να γίνουμε υπερήφανοι κάνοντας πράγματα για τον Θεό επειδή τα κάναμε ΕΜΕΙΣ\. Όταν δεν αφήσαμε τον θυμό μας να ξεσπάσει επειδή διαφωνούσαμε με έναν γείτονα, σχηματίζουμε καλή γνώμη για τον εαυτό μας και μπορεί να γίνουμε υπερήφανοι\. Όταν όμως αγαπάμε πραγματικά τον γείτονά μας που έχει πρόβλημα μαζί μας, δεν μπορούμε να γίνουμε υπερήφανοι, γιατί αυτό ήταν χάρη· ήταν η δύναμη του Θεού που το προκάλεσε, όχι εμείς\. Γι’ αυτό θαυμάζουμε τον Θεό και την άφθονη χάρη Του\. Θα ήταν ανόητο να καυχιέται κάποιος για κάτι που έκανε ξεκάθαρα ο Θεός\! Αν ο Λάζαρος τριγυρνούσε καυχιέμενος ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς, οι άνθρωποι θα αμφισβητούσαν τη λογική του και θα έλεγαν: «Δεν έκανες τίποτα\! Ο Ιησούς τα έκανε όλα»\. Δεν προσπαθώ να πω ότι ο χριστιανός δεν κάνει τίποτα\. Όχι, πρέπει να υπακούμε ταπεινά στις εντολές του Θεού και να περπατάμε στους δρόμους Του\. Ωστόσο, λέω ότι δεν μπορούμε να καυχιόμαστε για τον εαυτό μας, επειδή ο Θεός είναι εκείνος που μας δίνει τη δυνατότητα να υπακούμε στις εντολές Του\. Ας κοιτάξουμε τη γνωστή ιστορία του Δαβίδ και του Γολιάθ\. Ο Δαβίδ πήγε στο στρατόπεδο για να μεταφέρει προμήθειες στους αδελφούς του που πολεμούσαν εκεί\. Καθώς πλησίαζε, έμεινε έκπληκτος με αυτό που είδε: έναν μεγαλόσωμο άντρα να προκαλεί τον λαό του\! Ο Δαβίδ φάνηκε κάπως σοκαρισμένος και αγανακτισμένος, καθώς ρώτησε: *…ποιος είναι αυτός ο απερίτμητος Φιλισταίος, που αψηφά τα στρατεύματα του ζωντανού Θεού; –Α΄ Σαμουήλ 17:26\.* Τι του λέει ο Ελιάβ, ο μεγαλύτερος αδελφός του Δαβίδ; «Ξέρω την υπερηφάνειά σου»\. Ο Ελιάβ θεώρησε υπερήφανη τη στάση του Δαβίδ, και μπορούμε να καταλάβουμε γιατί\. Ένα κοκκινομάλλικο παλικάρι, που έρχεται από τη βοσκή των προβάτων, αναρωτιέται γιατί κανείς δεν φροντίζει αυτόν τον μεγαλόσωμο άντρα\. Ακούγεται κάπως παράξενο\. Αλλά τι σκεφτόταν ο Δαβίδ; Σκεφτόταν μόνο τι μπορούσε να κάνει ο Θεός και, πιθανότατα, τι ήθελε να κάνει\! Δεν σκέφτηκε ούτε για μια στιγμή ότι ο ίδιος θα μπορούσε να κάνει κάτι σε αυτή την κατάσταση\. Έπειτα τον φέρνουν μπροστά στον βασιλιά Σαούλ: Και ο Σαούλ είπε στον Δαβίδ: Δεν μπορείς να πας να πολεμήσεις εναντίον αυτού του Φιλισταίου, *επειδή δεν είσαι παρά ένα νεαρό παλικάρι, ενώ εκείνος είναι πολεμιστής από τα νιάτα του –Α΄ Σαμουήλ 17:33\.* Ο Δαβίδ απάντησε: …Ο δούλος σου έβοσκε τα πρόβατα του πατέρα του· και ήρθε ένα λιοντάρι και μια αρκούδα, και άρπαξε ένα αρνί από το κοπάδι· και βγήκα πίσω του, και το χτύπησα, και το έσωσα από το στόμα του· και όταν σηκώθηκε εναντίον μου, το έπιασα από τα γένια, και το χτύπησα, και το σκότωσα\. Ο δούλος σου σκότωσε και το λιοντάρι και την αρκούδα· και αυτός ο απερίτμητος Φιλισταίος θα είναι σαν ένα από αυτά, επειδή αψήφησε τα στρατεύματα του ζωντανού Θεού –Α΄ Σαμουήλ 17:34\-36\. Εδώ ο Δαβίδ έχει τεράστια αυτοπεποίθηση, αλλά γιατί; Ο Δαβίδ είπε ακόμη: Ο Κύριος που με έσωσε από τα νύχια του λιονταριού και από τα νύχια της αρκούδας, Αυτός θα με σώσει από το χέρι αυτού του Φιλισταίου… –Α΄ Σαμουήλ 17:37\. Είναι ξεκάθαρο ότι η αυτοπεποίθησή του οφείλεται στο ότι ο Κύριος πολεμά γι’ αυτόν\. Ο Δαβίδ δεν ανησυχούσε που ήταν «ακόμα νέος» και δεν καταλάβαινε γιατί οι άνθρωποι τον αμφισβητούσαν\. Σκεφτόταν μόνο τι επρόκειτο να κάνει ο Θεός\! Ωστόσο, ο Ελιάβ είδε την αυτοπεποίθηση του Δαβίδ ως υπερηφάνεια\. Ίσως ο Θεός να μην είχε εργαστεί στη ζωή του Ελιάβ\. Ίσως να μη γνώριζε τη δύναμη του Θεού· γι’ αυτό, σε εκείνον έμοιαζε με ανόητη υπερηφάνεια\. Και ο Σαούλ έντυσε τον Δαβίδ με την πανοπλία του, και έβαλε στο κεφάλι του χάλκινη περικεφαλαία· επίσης, τον έντυσε με θώρακα\. Και ο Δαβίδ ζώστηκε το σπαθί του πάνω από την πανοπλία του και δοκίμασε να περπατήσει· επειδή δεν είχε συνηθίσει την πανοπλία\. Και ο Δαβίδ είπε στον Σαούλ: Δεν μπορώ να πάω με αυτά· επειδή δεν τα έχω δοκιμάσει\. Και ο Δαβίδ τα έβγαλε από πάνω του –Α΄ Σαμουήλ 17:38\-39\. Έτσι, ο Δαβίδ επέλεξε να μη φορέσει την πανοπλία· θα τον δυσκόλευε μόνο\. Αντί γι’ αυτό, διάλεξε μερικές πέτρες και έτρεξε να πολεμήσει τον γίγαντα\. Φυσικά, ούτε ο γίγαντας καταλάβαινε\. Όταν *…είδε τον Δαβίδ, τον περιφρόνησε, επειδή ήταν ακόμα νέος … Και ο Φιλισταίος είπε στον Δαβίδ: Είμαι εγώ σκύλος, ώστε να έρχεσαι εναντίον μου με ραβδιά; Και ο Φιλισταίος καταράστηκε τον Δαβίδ στους θεούς του\. Και ο Φιλισταίος είπε στον Δαβίδ: Έλα σε μένα, και θα δώσω τη σάρκα σου στα πουλιά του ουρανού και στα θηρία του αγρού –Α΄ Σαμουήλ 17:42\-44\.* Τότε ο Δαβίδ είπε: *…Εσύ έρχεσαι εναντίον μου με σπαθί, και με δόρυ, και με ασπίδα· εγώ όμως έρχομαι εναντίον σου στο όνομα του Κυρίου των στρατευμάτων, του Θεού των στρατευμάτων του Ισραήλ, τον οποίο εσύ αψήφησες\. Αυτή την ημέρα ο Κύριος θα σε παραδώσει στο χέρι μου· και θα σε χτυπήσω … ώστε όλη η γη να γνωρίσει ότι υπάρχει Θεός στον Ισραήλ –Α΄ Σαμουήλ 17:45\-46\.* Προσέξτε τι έκανε στη συνέχεια ο Δαβίδ\. Σκότωσε τον γίγαντα, του έκοψε το κεφάλι και πήρε το κεφάλι του πίσω στην Ιερουσαλήμ\. Τι νομίζετε ότι σκεφτόταν τώρα ο Ελιάβ; Να ο μικρότερος αδελφός που παρελαύνει στους δρόμους της Ιερουσαλήμ κρατώντας το κεφάλι του νικημένου γίγαντα\! Ο βασιλιάς Σαούλ καλεί τον Δαβίδ κι εκείνος πηγαίνει να δει τον Σαούλ, κρατώντας ακόμη το κομμένο κεφάλι\. Γιατί δεν ήταν υπερήφανος ο Δαβίδ; Επειδή ήξερε ότι δεν το έκανε ο ίδιος\. Ο Θεός είχε κάνει ένα θαυμαστό έργο\! Εκείνος απλώς μαρτυρούσε τη χάρη του Θεού\. Όταν κάνουμε ένα έργο μόνοι μας, δεν μπορούμε να καυχηθούμε γι’ αυτό, επειδή εμείς το κάναμε\. Αυτό θα ήταν υπερηφάνεια, γι’ αυτό μένουμε σιωπηλοί και το αποκαλούμε ταπεινοφροσύνη, ακόμη κι αν θέλουμε να το δουν οι άλλοι\. Όταν όμως πρόκειται για ένα υπερφυσικό έργο του Θεού, τώρα πρέπει να καυχηθούμε γι’ αυτό που έκανε ο Θεός\! Είμαστε καλεσμένοι να το κάνουμε\. Εργάζεται ο Θεός στη ζωή σου; Έχεις μπερδευτεί ως προς το αν είναι έργο δικό σου ή του Θεού; Κάνε στον εαυτό σου την εξής ερώτηση: «Κάνω πράγματα που μπορούν να κάνουν και άνθρωποι οι οποίοι δεν στηρίζονται στον Θεό;» Αν δεν κάνουμε τίποτα διαφορετικό από τον κόσμο, τότε ο Θεός δεν εργάζεται στη ζωή μας\. Είναι τόσο απλό\. Σε κανέναν δεν αρέσει να θυμώνει\. Πέρασα τα περισσότερα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια πηγαίνοντας σε μαθήματα διαχείρισης θυμού, όπου σύμβουλοι προσπαθούσαν να μας διδάξουν πώς να ελέγχουμε τον θυμό μας\. Η μη αναγεννημένη καρδιά μπορεί να μάθει να κρύβει τον θυμό, αλλά μόνο ο Θεός μπορεί να αλλάξει την καρδιά\. Δεν άκουσα ποτέ κάποιον σύμβουλο να μας διδάσκει πώς να αγαπάμε τους ανθρώπους αντί να θυμώνουμε μαζί τους, αφού αυτό είναι αδύνατο\! Είναι αποκλειστικά έργο του ζωντανού Θεού στη ζωή κάποιου, και γι’ αυτό το έργο πρέπει να καυχιόμαστε\! Μαρτυρούμε την έκχυση της χάρης του Θεού στη ζωή μας\. Όταν κάποιος πιστεύει ότι αυτό είναι υπερηφάνεια, όπως ακριβώς έκανε ο Ελιάβ, είναι επειδή βλέπει μόνο την εργασία του Νόμου, όπου όλα γίνονται με τις αδύναμες προσπάθειες του ανθρώπου\. Ας δούμε ένα παράδειγμα για να καταλάβουμε\. Αν αποφασίσεις να χτίσεις ένα σπίτι, κάθε μέρα φοράς τη θήκη με τα καρφιά σου και πιάνεις δουλειά\. Χρειάζεται χρόνος και κόπος, αλλά τελικά το σπίτι ολοκληρώνεται\. Στέκεσαι μπροστά στο καινούργιο σπίτι με έναν φίλο\. «Ουάου», λέει, «αυτό το σπίτι είναι πανέμορφο\! Φαίνεται τέλεια χτισμένο\!» Τα μάγουλά σου κοκκινίζουν λίγο και αρχίζεις να επισημαίνεις τα ελαττώματα που γνωρίζεις: «Όχι, δεν είναι τέλειο· βλέπεις εκεί πέρα; Έκανα λάθος σε εκείνο το αέτωμα… Και η επένδυση εκεί πέρα… δεν είναι ακριβώς ίσια»\. Το κάνουμε αυτό επειδή θέλουμε να είμαστε ταπεινοί\! Αν λέγαμε: «Ναι, είναι ένα όμορφο σπίτι· έκανα εξαιρετική δουλειά όταν το έχτισα\!» θα ήταν υπερηφάνεια, έτσι δεν είναι; Τώρα, τι θα γινόταν αν ήθελες να χτίσεις ένα σπίτι και συνειδητοποιούσες ότι δεν μπορείς να το χτίσεις· χρειάζεσαι τη βοήθεια του Θεού\. Προσεύχεσαι για βοήθεια και ξαφνικά, μπαμ, το σπίτι χτίζεται\! Δεν φόρεσες ποτέ καν τη θήκη με τα καρφιά σου· το σπίτι εμφανίστηκε θαυματουργικά\. Το έχτισε ο Θεός\. Τώρα, πώς θα εξελισσόταν η συζήτηση με τον φίλο σου; Θα εξακολουθούσες να επισημαίνεις όλα τα ελαττώματα; ΟΧΙ\! Θα καυχιόσουν για την τελειότητά του, διακηρύσσοντας με τόλμη τι είχε κάνει ο Κύριος\. Όταν ο Θεός κάνει ένα έργο στη ζωή μας, δεν είναι υπερηφάνεια να το λέμε στους ανθρώπους\. Χρειάζεται ταπεινοφροσύνη για να πούμε ότι δεν το κάναμε εμείς, αλλά ο Θεός\! Ωστόσο, ο διάβολος θέλει να σωπάσουμε και να πούμε ότι πρόκειται για ταπεινοφροσύνη, όπως ήθελε ο Ελιάβ να κάνει ο Δαβίδ\. Χρειαζόμαστε σήμερα άντρες και γυναίκες που μπορούν να διακηρύττουν με τόλμη τι κάνει ο Θεός στη ζωή τους\! Αντί γι’ αυτό, φαίνεται πως έχουμε πολλούς ηττημένους ανθρώπους που πιστεύουν πράγματι ότι είναι ευσεβές να μιλάμε υποτιμητικά για τον εαυτό μας, να συμπεριφερόμαστε σαν ηττημένοι αμαρτωλοί που αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα σε αυτή την επίγεια ύπαρξη\. «Σήκω, άνθρωπε του Θεού\! Άφησε πια τα κατώτερα πράγματα\!» Καταλαβαίνω ότι κάποιος θα μπορούσε να ρωτήσει: «Δηλαδή, πρέπει να τριγυρνάμε καυχιόμενοι για το πόσο δίκαιοι είμαστε;» Σε αυτό το ερώτημα θα δώσω ένα άλλο παράδειγμα\. Ένας φτωχός εγκληματίας, που γνώρισε ως σπίτι του μόνο τους δρόμους της πόλης, κλέβει και ληστεύει για να τα βγάλει πέρα\. Ξέρει ότι είναι κακός άνθρωπος, αλλά δεν ξέρει τίποτε άλλο\. Μια μέρα ο Θεός αποκαλύπτεται σε αυτόν τον άνθρωπο\. Σε ένα σκοτεινό σοκάκι μετανοεί για την αμαρτία του και παραδίδει τη ζωή του στον Κύριο\. Ο Θεός τον σώζει, τον μεταμορφώνει, τον μεταστρέφει\. Φεύγει από εκείνο το σοκάκι και είναι άλλος άνθρωπος\! Έχει χαρά στην καρδιά του και ειρήνη στην ψυχή του\! Τι περιμένετε να πει στους φίλους του; Ε, η επένδυση εκεί πέρα δεν είναι ίσια, τα παράθυρα είναι πολύ μικρά…\. ΟΧΙ, βέβαια και όχι\! Αντίθετα, θα έλεγε: «Είμαι τέλειος\! Ο Θεός έκανε μεγάλο έργο, κοιτάξτε με\! Σώθηκα με τη δύναμη του Θεού\! Με το αίμα του Ιησού\!» Και όλα αυτά καθώς προχωρά χοροπηδώντας στον δρόμο, μέσα στην ομορφιά της αγιότητας\.