# Die Pepermuntman ’n Storie oor dankbaarheid Kinderhoek Taal: af Skrywer: Elizabeth Rust Rome, Pennsylvania Oorspronklike uitgawe: The Heartbeat of the Remnant, Winter 2024 Oorspronklike bladsye: 14–15 Lees artikel: Oorspronklike PDF: Winter\-2024\-Remnant\_web\_250324\_133620\.pdf [The Heartbeat of the Remnant, Winter 2024]() Dirk het die heiligdom geskandeer, probeer om diskreet te wees en tog heeltemal gefaal terwyl hy in sy sitplek gedraai en gedraai het\. Hy was daarop gemik om Broer Silas te vind voordat die eredienst begin het\. Elke Sondagoggend sou hy sy nek rek om die grys kop van die gemeente se oudste lid te soek, en elke keer sou sy moeder vir Dirk daardie kyk gee wat beteken het: “Sit stil en kyk vorentoe\.” Vandag het hy nie eens agter hom hoef te kyk nie\. Twee rye voor in die saal het Dirk Broer Silas se wit hare en sy swart baadjie raakgesien\. Vir Dirk was dit ’n baie spesiale baadjie\. In die sak van daardie baadjie was iets baie belangrik\. In daardie baadjiesak was pepermuntjies\. Lifesavers, om presies te wees\. En al wat ’n seuntjie moes doen om een van daardie pepermuntjies te kry, was om na die eredienst by Broer Silas op te gaan en beleefd te vra of hy een kon kry\. En toe sou Broer Silas glimlag, in die binnesak grawe, ’n pepermuntjie uittrek en dit aan die seuntjie oorhandig\. Dit is waarom Dirk ywerig die kerkgebou deursoek het om uit te vind waar Broer Silas was—sodat hy sou weet waarheen om te gaan om een van daardie pepermuntjies te kry\. Hierdie Sondag was geen uitsondering nie, en sodra die laaste Amen gesê is, het ’n trop jong seuntjies en dogtertjies om Broer Silas begin saamdrom soos voëltjies by ’n voersilo\. Broer Silas het sy pepermuntjies vriendelik een\-vir\-een uitgedeel, en het terselfdertyd voortgegaan om met die mans te gesels\. Toe dit Dirk se beurt was, het hy pligsgetrou gesê: “Dankie,” sonder om eers te dink oor wat hy gesê het\. Dirk het geen tyd verloor om daardie pepermuntjie te eet nie, en voor hy dit geweet het, was die pepermuntjie weg en kon hy met sy middag voortgaan en met die res van die week\. Daardie Donderdag het die telefoon gelui, en toe sy moeder dit opneem, kon Dirk sien dat dit ’n opgeneemde boodskap was wat iets aangekondig het, omdat sy moeder net geluister het in plaas daarvan om haar deel van die gesprek te voer\. Hy het nie baie daaraan gedink nie totdat later daardie aand toe hy oorhoor sy ouers die boodskap bespreek het\. “Watter hospitaal het hulle gesê is Broer Silas in? Het hulle gesê hoe lank hulle verwag hy sal bly? Miskien moet ons hom gaan besoek,” het Ma gesê\. “Ek dink dit sal vir ons sinvol wees om hom te gaan besoek,” het Pa geantwoord\. “Sal hy Sondag by die kerk wees?” het Dirk ingegrap en die reis van sy trekker gestop omdat hy die antwoord wil hoor\. “Nee, ek dink dit sal ’n rukkie wees voordat hy weer in staat sal wees om by die kerk te wees\. Hy is baie siek, Dirk,” het Pa gesê\. Nie sy pa of sy ma het die reaksie verwag wat hierdie antwoord veroorsaak het nie\. Dirk het begin huil, en aanvanklik was hulle geroer dat hy so medegevoel sou hê oor Broer Silas\. En toe het Dirk begin kerm\. “Maar wat van my pepermunt? As Broer Silas nie by die kerk is nie, sal ek nie my pepermunt kry nie\! Hy moet net by die kerk wees\!” Hy sou so aangegaan het as sy ouers hom laat sou hê\. “Waarom Dirk Phillips, in die eerste plek gaan ons nie na kerkdienste sodat jy ’n pepermunt kan kry nie\. Ons gaan na kerkdienste om God te aanbid\. Verder behoort jy bekommerd te wees oor Broer Silas, nie oor of jy ’n pepermunt kry of nie\. Hoe sou jy daarvan hou as jou vriende net omgee oor iets wat jy hulle gegee het, sonder om te oorweeg hoe dit met jou gaan?” “Ek’s jammer\. Ek het nie so gedink nie,” het Dirk gesniffel en sy mou as ’n sakdoek gebruik\. “Kan jy aan enigiemand in die Bybel dink wat gekla het toe hulle nie gekry het wat hulle wou hê nie?” het Ma gevra\. Niemand het by Dirk op die oomblik opgeklink nie, alhoewel hy seker was dat daar talle voorbeelde in die Bybel was\. “Die Israeliete, Dirk\. Hulle het dikwels gekla en dit het nie God behaag nie,” het sy aangestoot\. Pa het toe vir Dirk gevra om Numeri 11 deur te lees en die sinne neer te skryf wat ondankbaarheid en hoe God daaroor gevoel het, getoon het\. Sy ouers het Dirk toe verseker dat hulle sal kyk na ’n besoek aan Broer Silas\. Hulle het voorgestel om op pad ’n sak pepermuntjies te koop, net vir Broer Silas\. ![ʼn glaspot wat toegerolde pepermuntjies langs ’n potplant uitstrooi]() Toe die dag aangebreek het om Broer Silas te besoek, het Pa sy seun in die winkel geneem om ’n sak pepermuntjies te kies\. “Het jy al ooit stilgestaan en gedink hoeveel keer Broer Silas dit moet doen om sy sakke mooi vol pepermuntjies te hou vir julle kinders?” het hy vir Dirk gevra, wie se oë groot geword het oor hierdie klein onthulling\. “Nee, ek het nooit daaraan gedink nie\. Maar hy moes waarskynlik elke week ’n hele sak koop\! Daar is baie van ons kinders by die kerk\.” Dit was ’n volle maand voordat Broer Silas weer goed genoeg gevoel het om kerkbyeenkomste by te woon\. Toe hy dit doen, het Dirk se oë by die gesig opgelaat\. Aan die einde van die diens het Dirk vir ’n rukkie agtergebly voordat hy na hom toe gestap het\. Om eerlik te wees, het hy ’n bietjie skaam gevoel\. Maar terwyl hy die ander kinders sien hul pepermuntjies ontvang en die onmiskenbare glinster in Broer Silas se oë sien terwyl hy dit uitdeel, het Dirk meer selfvertroue gekry\. Hy het ook by die skare aangesluit\. “Ek is bly jy voel beter, Broer Silas\. Ek het jou gemis om jou te sien,” het Dirk toevertrou terwyl hy in die gesig van die vriendelike heer opkyk\. “Ek ook\! Dit is baie lekker om terug te wees\. Ek het dit regtig gemis om hier te wees,” het Broer Silas geantwoord en sy hand saggies op Dirk se skouer gesit terwyl hulle gesels het\. Hy het toe in sy baadjiesak ingegrawe en ’n pepermuntjie uittrek\. ’n Lifesaver, om presies te wees\. En hierdie keer, toe Dirk sy dank uitspreek, was dit met die gevoel van dankbaarheid en nie net die woorde daarvan nie\.