# Gered uit die „Leeuwemond” Kindershoek Taal: af Skrywer: Louella H\. Burkholder Myerstown, PA Oorspronklike uitgawe: The Heartbeat of the Remnant, Herfs 2022, Nommer 3 Oorspronklike bladsye: 18–19 Lees artikel: Oorspronklike PDF: Fall\-2022\-Remnant\.pdf [The Heartbeat of the Remnant, Herfs 2022]() *Die engel van die HERE kamp rondom die wat Hom vrees, en red hulle – Psalm 34:7\.* ![‚n Gestreepte hond wat ‚n kettingkraag dra]() “Vertel vir ons ’n storie, Ouma,” het twee gretige kinders gesmeek terwyl hulle om haar skommelstoel saamgedrom het\. “My, my, julle kinders hou daarvan om stories te hoor, nie waar nie?” antwoord Ouma met ’n vonkel in haar oog\. “Goed dan, ek sal julle vertel van ’n tyd toe ek sowat agt jaar oud was, en my suster Lori was nege\. Ons het op ’n ou plaas gewoon, agter ’n kort paadjie langs ’n vuilpad\. Een oggend het Ma ons opgeroep uit ons speel en gesê sy is uit suiker\. Sy het ons gevra om na Mev\. Brightbill te stap om te kyk of sy dalk suiker oor het om te leen\. Sien julle, ons het nie telefone gehad toe ek ’n dogtertjie was nie, so sy kon nie die buurvrou bel en vra nie\. Bure het dikwels mekaar gehelp omdat ons ook nie gereeld by die winkel inkopies gaan doen het nie\. Dus het Ma vir ons ’n houer gegee, en ons het aan die lang wandeling begin terwyl Ma agterna geroep het en ons daaraan herinner het om nie langs die pad te talm nie\.” ![Plase en geboue oor ‚n golwende landelike vallei in die herfs]() “Hoe ver was dit na die Brightbills?” vra Sharon\. “O, dit was omtrent ’n halwe myl na ons naaste buur, die Rhine se plek, en toe omtrent nog ’n kwart myl na die Brightbills,” antwoord Ouma\. “Ag, dis ver\. Ma laat ons glad nie op die pad loop nie,” voeg Micah by\. “Ek is seker julle is reg,” stem Ouma toe\. “En ek hoop julle sal nooit op die pad loop sonder julle ouers se toestemming nie\. Maar dinge was baie anders toe ek ’n klein dogtertjie was\. Ons het ook elke dag skool toe gestap, wat nogal verder was as die Brightbill\-plaas\. Dus het die klein boodskap wat ons daardie oggend vir Ma gedoen het, soos pret gevoel\. Daar was net een probleem\. Die familie Rhine het ’n ou man gehad wat in hul somerhuis gewoon het\. Sy naam was Pierce, en hy het ’n baie woeste hond gehad; in elk geval het hy baie woest voorgekom\! Hy is agter ’n hoë draaddraadheining gehou wat aan ’n ou skuur vasgemaak was\. Elke dag toe ons skool toe stap, het daardie hond ons vreeslik laat skrik met sy woeste blaf en gegrom\. Maar Ma het ons altyd daaraan herinner om te bid en die Bybelvers te onthou wat sê: *Wanneer ek bevrees is, sal ek op U betrou – Psalm 56:3\.* Ons het steeds so vinnig as wat ons pote kon gegaan het verbygehardloop\. Lori en ek het vrolik aan ons boodskap vir Ma begin\. Ons het gespring terwyl ons stof onder ons voete sien opwaai op daardie warm someroggend\. Alles het vreemd stil gelyk terwyl ons deur die kloof verbygestap het, oor die kolkende stroompie en die steil heuwel net voor Buurman Rhine se plek op\. Daar voor ons was die ou skuur, en aan die ander kant die hoë heining wat Pierce se gemene hond binnehou\. My hart het vinnig begin bons\. ‘Miskien het daardie slegte hond ons nog nie gesien nie,’ het ek dankbaar gedink en weer by myself gefluister, ‘Ek sal vertrou en nie bang wees nie\.’ Skielik is die lug verskeur deur die woeste geblaf van daardie gemene hond toe hy om die hoek van die ou skuur uitspring\! Lori en ek het soos aan stokke versteen\! Toe daardie woedende hond op ons afstorm, gil Lori\. Die volgende oomblik besef ek sy het geval en sit in die middel van die gruispad, met haar hande agter haar op die hardgepakke gruis, voete en bene in die lug, gee en gee, draai en draai terwyl daardie woedende hond om haar bly draai, inspring by haar en byt na haar voete en bene\! Ek was so bang\. Ek het net versteen daar gestaan\. Ek onthou nie of ek geskree het nie, of of ek gebid het\. Maar skielik was daar ’n geroep\! Dit was Pierce, met ’n sweep in sy hand\. Hy het om die skuur aangeloop en op die pad uitgekom\. Hy het daardie hond geslaan en geslaan en het hom uiteindelik van Lori weggekry en terug binne die heining plaas waar hy hoort te wees, terwyl Lori en ek daar getril het en van verligting gehuil het\.” “Woe\!” roep Sharon uit\. “Dis regtig scary, was dit nie?” “Moes Pierce sy hond wegdoen?” vra Micah\. “Ja, Sharon, dit was baie eng,” antwoord Ouma\. “En nee, Micah, Pierce het nie sy hond weggedoen nie\. Ons kinders moes elke dag aanhou vertrou dat die Here ons veilig sal hou\.” “Ek onthou nie wat daarna gebeur het toe Pierce die hond daardie dag weggekry het nie, of of ons ooit Ma se suiker gekry het nie, maar ek sal nooit vergeet wat daardie dag gebeur het nie\. Dit was ’n wonderwerk dat Lori en ek nie beseer is nie\. Daar is ’n vers in die Psalms wat sê: *Red my uit die leeuwemond… – Psalm 22:21\.* Hoe dankbaar was ons om uit die hond se mond gered te wees\! Ek hou daarvan om te dink dat die Here se engel sy swaard voor daardie hond se mond getrek gehad het elke keer toe hy na my liewe suster opgespring het\.” ## Tydskrifverwysing - [‚n Gestreepte hond wat ‚n kettingkraag dra](): Adobestock\.com - [Plase en geboue oor ‚n golwende landelike vallei in die herfs](): Adobestock\.com