# Ken en Ek INSPIRASIES VIR DIE JEUG Taal: af Skrywer: Jesse Martin Bethel, Pennsylvania Oorspronklike uitgawe: The Heartbeat of the Remnant, Lente 2024 Oorspronklike bladsye: 13–15 Lees artikel: Oorspronklike PDF: Spring\-2024\-Remnant\_for\-the\-web\.pdf [The Heartbeat of the Remnant, Lente 2024]() !['n Stedelike winkelfasade met 'n rooi deur en 'n straatlamp]() “Gaan uit my winkel\! Ek het nie mense soos jy om my nodig nie\! En moenie ooit weer terugkom nie\!” My lippe het gebewe toe ek in die donker, woedende oë van die skreeuende man kyk\. Ek het die onwillekeurige trane teruggeknip en besef dat ek weer eens hierdie man wat ek liefhet, moes verlaat\. Die hele aand het ek aangevoel dat ons hierop afstuur, en ek het so hard probeer om dit te keer\. Met een laaste poging het ek swak deur die spanning heen geroep: “Ken, ons wil nie \.\.\.” maar ek is weer grof onderbreek\. Met hangende skouers en neergeslaande oë het ek omgedraai om uit sy bedompige, vuil pandjieswinkel te ontsnap; sy stem, wat steeds harder geword het, het die laaste hoop op verposing verdrink\. Die talmende reuk van rook en die nagalm van sy woedende stem het met die onrustige gedagtes van my emosioneel oorwrought gemoed vermeng toe ek stadig die straat op stap\. “Wat dink jy, Josh?” het ek my getroue, stille vriend gevra\. “Ek weet nie,” het hy geantwoord, en ons het weer in stille smart verval oor die uitkoms van wat veronderstel was om ons Bybelstudie te wees, op soek na ’n verklaring vir die vreeslike reaksie\. Wat kon ons anders gedoen het? Waarom kon hy nie die waarheid aanvaar nie? Wat lê agter daardie flitsende oë, en watter herinneringe lê onder die muts wat altyd sy kop bedek? --- Ken is gebore op ’n plattelandse plaas in die golwende heuwels van Schuylkill, Pennsylvania, ’n pragtige plek vir ’n nuuskierige en avontuurlustige seuntjie om te woon\. Toe Ken vier jaar oud was, het sy ouers uitmekaar gegaan\. Hy het hulle baie hoor baklei, maar hy het nie geweet dat dit moontlik was dat Ma en Pa uitmekaar kon gaan nie\. Dit het sy hart verpletter en sy onskuldige siel verwar\. Hy het nie geweet hoe om die spanning en die verandering wat in sy rustige lewe ingegooi is, te hanteer nie\. Die vrees en verwarring toe sy ma haastig hulle besittings ingepak, hom en sy broers en susters in die motor gelaai en weggery het, is steeds in sy geheue vasgebrand\. Dit het geen sin gemaak nie\! Hoekom kon hulle nie net huis toe gaan nie? In sy muf slaapkamer in hul klein, bedompige woonstel het hy na die beskimmelde plafon gelê en staar en eindeloos gewonder wat so verkeerd gegaan het\. Ken het gou by sy nuwe huis in die stad Pottsville aangepas met net motors, mense en sypaadjies in plaas van koeie, paddas en modder\. Maar die noodlot het nie die geringe geborgenheid wat sy nuwe leefstyl hom gebied het, onaangeraak gelaat nie\. Sy ma kon nie behoorlik vir hom en sy broers en susters sorg nie, en die kinders is in verskillende pleeghuise geplaas\. Dit was selfs erger as om Pa te verlaat\! Die klere wat hy gedra het, was die enigste dinge wat vir hom bekend was\. In plaas daarvan om hom te verstaan en lief te hê, het elke nuwe gesin meer geskreeu, haat en slae gebring\. Vrees, trane, eensaamheid en pyn het hom vergesel\. Ken het gedink die tweede pleeghuis waarin hy geplaas is, sou ’n veilige, liefdevolle huis wees\. Die pa was lank en sterk en het sagmoedig voorgekom\. Die ma was oorgewig, maar haar vriendelike glimlag het sy vrese verdryf\. Maar die eerste aand, toe hy na die kos reik, het hy per ongeluk ’n koppie water omgegooi\. Sy het op hom geskree en gesê hy was waardeloos en dat sy wens dat hulle hom nooit gekry het nie\. Die pa het voortgeëet asof hy nie gehoor of omgegee het nie\. Hoekom het die sterk man haar nie gestop nie? Daardie aand het Ken in sy groot, vreemde bed gekruip, reeds huilend van eensaamheid, toe hy die ma hoor skree\. Hy het vinnig uit die bed gespring en, met bewerige bene, agter die deur ingeglip om weg te kruip\. Sy het die trappe opgestorm en woedend gebulder, en Ken was seker hy was in die moeilikheid\. Tot sy verligting het sy verder met die gang afgestap\. Hy was steeds te bang om sy skuilplek te verlaat uit vrees vir ’n pak slae\. Hy het sy trane afgevee terwyl hy saggies ’n lied begin sing het wat hy in die Sondagskool gehoor het: “Jesus het die kindertjies lief, al die kinders van die wêreld\.” Hy het opgehou sing om na te dink, en opgehou huil\. “Waarom is ek dan hier?” het hy gewonder\. “Het ek iets verkeerd gedoen? God het seker nie klein kinders lief nie\. Daardie lied is nie waar nie\! As God my liefgehad het, sou ek nie hier gewees het nie\!” Met daardie gevolgtrekking het hy in trane uitgebars en hoop in God verloor\. Hy het die volgende oggend wakker geword, steeds agter die deur weggesteek\. --- Dit was lankal donker, en my familie het almal rustig in ons ou plaashuis geslaap\. Ek het myself aan die slaap gehuil, gehuil oor Ken se siel, gehuil omdat ek nie geweet het wat om te doen nie, gehuil omdat my vriend, die man wat ek so graag in vrede met God wou sien, my gehaat het\. Ken het aangehou om vrae af te vuur\. “Hoe kan God goed wees en soveel kwaad toelaat? Hoe kon God kinders laat ly?” Ek het verder geluister terwyl hy aangehou het om dieselfde dinge te sê wat ek al soveel keer tevore gehoor het, sonder om my ’n kans te gee om te praat\. Weer was dit tyd om te gaan, en ek was so bly om dit te doen\. Hy het bly praat terwyl ons agteruit by die deur uitgestap het\. Weer eens het my vriend en ek die straat opgestap — moeg, gefrustreerd en met die wens om nooit terug te kom nie\. --- Ken was 13 jaar oud, en sy lewe was nie beter as toe hy die eerste keer in die pleegsorgstelsel geplaas is nie\. Sy lewe was in beroering\. Daar is voortdurend by die huis op hom geskree en hy is verkleineer\. Ken was moeg om te huil\. Niemand het omgegee nie, en daar was niemand met wie hy sy probleem kon deel nie\. Dit is toe dat hy met sy slim plan vorendag gekom het\. Sy skoolvriend was ’n hippie, en sy ouers het baie gereis\. Hulle is Sigeuners genoem\. Hy het gehoor hulle was op pad na Kalifornië\. Ken het toe vir hulle van sy verskriklike lewe vertel en gevra of hulle hom ’n saamrygeleentheid sou gee\. Hulle was bly om te help\. Daardie opwindende oggend het hy net soos gewoonlik gemaak\. Hy het skool toe vertrek, maar in plaas daarvan Kalifornië toe gegaan\. Hy het nie omgegee om al sy goed agter te laat nie — hy het tog nie baie gehad nie\. Sy pleegouers het nie eens omgegee dat hy weg is nie\. In Kalifornië het Ken op die strand gewoon en vir vissermanne gewerk en vir wie ook al hulp nodig gehad het\. Hy het altyd genoeg gehad om te eet en iets om te doen\. Hy het sy mede\-strandlopers gehad, maar hy was steeds alleen vanbinne\. Sy hart was steeds leeg\. Hy het na liefde gesmag\. Ken het ’n jaar en ’n half op die strand gewoon en toe na Arizona geduimry\. Daar het hy ’n tuiste in ’n skuiling vir haweloses gevind en ’n werk gekry\. Hy het goed gedoen en was gou op sy eie, maar sy soeke na liefde het hom op die verkeerde paaie gebring\. Ken wou regtig graag met ’n liefdevolle vrou getroud wees en ’n gesin hê, maar die meisie met wie hy getrou het, het nie uit liefde met hom getrou nie\. Sy was seergemaak, en Ken se eie seergemaakte siel was tot haar aangetrokke\. Hulle het getrou en alles was ’n paar jaar lank goed totdat hy uitgevind het dat sy vrou ander mans sien\. Sy hart was gebreek en sy wêreld is in beroering gedompel\. Ken wou bitter graag geborgenheid bied aan die kinders wat vir hulle gebore is, en daarom het hy sy bes probeer om bymekaar te bly\. Hy wou nie sy kinders deur die lewe laat gaan wat hy ervaar het nie\. Maar ná agt moeilike jare het hulle geskei\. Ken het aangegaan en probeer herstel van die verwoesting van die egskeiding\. Sy soeke na liefde het hom net meer hartseer en pyn gebring\. Omdat Ken seergemaak en ongelukkig was, het hy bevrediging daarin gevind om ander gelukkig te maak\. Hy het al sy geld aan hulle bestee, en toe hy niks meer gehad het om te gee nie, het hulle weggegaan\. Nou sit Ken in sy pandjieswinkel, alleen, seergemaak, hartseer en weggekruip\. Hy het deur sy hartseer lewe gevind dat niemand omgegee het nie\. Elke keer as hy homself vir liefde oopgemaak het, is hy seergemaak\. Diep vanbinne het hy werklik gevoel dat God nie omgegee het nie\. Hy het hoop in God, mense en laastens in liefde self verloor\. Dit is hoekom ons steeds die bedompige winkel met sy rookvlekke besoek het ná ses jaar van baie min skynbare sukses\. God het ons aanhoudend teruggebring\. Hy het ’n volhardende liefde en ’n onophoudelike las vir hierdie gewonde siel in ons geplaas\. Daarom het ons baie ure bestee om dieselfde kritiek oor en oor te hoor\. Dieselfde probleme, dieselfde verwarring\. Byna elke maand het hy gewissel tussen hoop en wanhoop, liefde en haat, nuwe lewe in God, en hartseer en sonde\. Ons het nooit geweet wat die volgende besoek sou bring nie\. Ons kon oorloop van hoop en vol seën wees, of deur woedende woorde verskeur en siek van vrees wees\. Maar ons het aangehou teruggaan, en stadig het hy uit die put van wanhoop na vore gekom, en stadig het hy homself toegelaat om in die wonderlike liefde van God en die heerlike boodskap van Sy verlossende genade toegedraai te word\. Dit was verstommend om die verandering in sy lewe te sien en sy steeds groeiende vertroue in die liefde van Christus te hoor\. !['n Hand wat 'n oop boek vashou]() Vandag is Ken lief vir die Here\. Hy leer om met God te wandel\. Hy het die liefde van God gesien\. Hy het hoop in God gevind\. Hy het die onvoorwaardelike liefde van God ervaar\. Hy groei nog, en ons is opgewonde om te sien wat God vir hom inhou\. Ek is so bly God het Ken in my lewe gebring\. God het ’n plan vir Ken en my gehad\. God wou vir Ken wys dat Hy hom liefhet en dat Hy daar sou wees vir hom selfs wanneer Josh sy rug op Hom draai\. God wou ook hê dat ek in my jeug ’n las moes dra\. Hy het geweet hoe maklik my aandag deur geld en plesier afgelei sou word\. Hy het geweet ek het ’n las nodig om te dra, ’n siel om voor te sorg\. Hy wou hê ek moes onder die dop van ’n harde siel kan sien en ’n seergemaakte kind daarbinne raaksien\. Hy wou vir my ’n las gee wat te groot is vir my om te dra sodat ek sou leer om op Hom te steun\. En bowenal wou Hy my toerus om Hom op wyer maniere te dien\. Mede\-Christene, maak julle lewens oop vir die werk van God\. Vind ’n geleentheid om ’n seergemaakte siel lief te hê\. Soek iemand wat ’n vriend nodig het en wees lief vir daardie persoon, en wag en sien wat God vir jou inhou\. Wees lief totdat dit só seer maak dat jy nie weet wat om te doen nie, en wend jou dan tot Jesus, wat daar is om jou daardeur te help\. God wag dalk dat jy die eerste tree neem voordat Hy jou sal gebruik\. Jou lewe lê voor jou\. Jy kan kies om ’n gemaklike, gelukkige lewe te lei, of jy kan jouself oopmaak om seergemaak te word en vind dat, ná jare, jou lewe oorloop van betekenis en doel\. Jesus het Homself oopgestel vir die pyn en angs van hierdie wêreld, en slegs daardeur het ons hoop\. Hy vra ons om Sy voorbeeld te volg, om onsself aan pyn bloot te stel sodat ander hoop kan hê\. En soos Hy verheerlik is, so sal ons eendag in ’n sekere mate verheerlik word, en ons sal die pyn wat ons in die gesig gestaar het nooit betreur nie\. ## Tydskrifverwysing - ['n Stedelike winkelfasade met 'n rooi deur en 'n straatlamp](): Adobe Stock - ['n Hand wat 'n oop boek vashou](): Adobe Stock