# Voeding van die siel EERSTE
Taal: af
Skrywer: by George Müller
Oorspronklike uitgawe: The Heartbeat of The Remnant, Julie/Augustus 2004, Nommer 4
Oorspronklike bladsye: 8–9
Lees artikel:
Oorspronklike PDF: 2004\-07\-remnant\.pdf
[The Heartbeat of The Remnant, Julie/Augustus 2004]()
Dit het die Here behaag om my ’n waarheid te leer waarvan ek die voordeel al meer as veertien jaar lank nie verloor het nie\. Die punt is dit: Ek het duideliker as ooit tevore ingesien dat die eerste groot en vernaamste taak waaraan ek elke dag aandag behoort te gee, is om *my siel gelukkig te maak in die Here\.*
Die eerste saak waaroor ek besorg moes wees, was nie hoeveel ek die Here kon dien of hoe ek die Here kon verheerlik nie, maar hoe ek my siel in ’n gelukkige toestand kon bring en hoe my innerlike mens gevoed kon word\. Want ek kon probeer om die waarheid aan die onbekeerdes voor te hou, ek kon probeer om gelowiges tot voordeel te wees, ek kon probeer om dié wat swaarkry te verlig, en op ander maniere probeer om my in hierdie wêreld te gedra soos dit ’n kind van God betaam; en tog kon dit alles nie in die regte gees gedoen word nie as ek nie gelukkig was in die Here nie en my innerlike mens nie dag vir dag gevoed en versterk is nie\.
Voor hierdie tyd was dit minstens tien jaar lank my gewoonte om my soggens, nadat ek aangetrek het, aan gebed toe te wy\. Nou het ek ingesien dat die belangrikste ding wat ek moes doen, was om my aan die lees van die Woord van God en die oordenking daarvan toe te wy, sodat my hart daardeur vertroos, bemoedig, gewaarsku, tereggewys en onderrig kon word; en sodat my hart deur die Woord van God, terwyl ek daaroor nadink, tot ’n ervaringsgemeenskap met die Here gebring kon word\.
Daarom het ek vroeg in die oggend met die Nuwe Testament begin, van die begin af\. Die eerste ding wat ek gedoen het nadat ek die Here in ’n paar woorde om sy seën op sy kosbare Woord gevra het, was om oor die Woord van God te begin nadink en as ’t ware elke vers noukeurig te ondersoek om daaruit seën te put; nie ter wille van die openbare bediening van die Woord nie, ook nie om te preek oor dit waaroor ek nagedink het nie, maar om voedsel vir my eie siel te verkry\. Die uitkoms was, soos ek gevind het, byna sonder uitsondering dat my siel ná net ’n paar minute tot belydenis, danksegging, voorbidding of smeking gelei is; sodat dit, hoewel ek my as ’t ware nie aan gebed nie, maar aan oordenking toegewy het, byna onmiddellik in mindere of meerdere mate in gebed oorgegaan het\.
Wanneer ek dan ’n ruk lank belydenis gedoen het, voorbidding of smeking gedoen het, of dankie gesê het, gaan ek na die volgende woorde of vers, en verander alles, soos ek voortgaan, in gebed vir myself of ander, soos die Woord daartoe lei; maar ek hou steeds voortdurend voor oë dat die doel van my oordenking is om voedsel vir my eie siel te kry\. Die gevolg hiervan is dat daar altyd heelwat belydenis, danksegging, smeking of voorbidding met my oordenking vermeng is, en dan word my innerlike mens byna sonder uitsondering ook tasbaar gevoed en versterk, sodat ek teen ontbyttyd, met seldsame uitsonderings, in ’n rustige, indien nie gelukkige nie, gemoedstoestand is\. So behaag dit die Here ook om my mee te deel wat ek óf baie kort daarna óf later gevind het voedsel vir ander gelowiges geword het, hoewel ek my nie ter wille van die openbare bediening van die Woord aan oordenking toegewy het nie, maar tot voordeel van my eie innerlike mens\.
Die verskil tussen my vorige gebruik en my huidige een is dus dit: Voorheen het ek, wanneer ek opgestaan het, so gou moontlik begin bid en gewoonlik al my tyd tot ontbyt aan gebed bestee, of byna al die tyd\. In elk geval het ek byna altyd met gebed begin, behalwe wanneer ek gevoel het dat my siel buitengewoon dor was; in so ’n geval het ek die Woord van God gelees om voedsel, verkwikking of herlewing en vernuwing van my innerlike mens te kry voordat ek my aan gebed toegewy het\. Maar wat was die gevolg? Ek het dikwels ’n kwartier, ’n halfuur of selfs ’n uur lank op my knieë deurgebring voordat ek bewus geword het dat ek vertroosting, bemoediging, ’n vernedering van die siel, ensovoorts, ontvang het; en dikwels, nadat ek die eerste tien minute, ’n kwartier of selfs ’n halfuur lank baie onder gedagtes wat afdwaal gely het, het ek eers toe werklik begin bid\.
Nou ly ek byna nooit meer so nie\. Want nadat my hart eers deur die waarheid gevoed is en tot ’n ervaringsgemeenskap met God gebring is, praat ek dan met my Vader en my Vriend \(hoe veragtelik en onwaardig ek ook al is\) oor die dinge wat Hy in sy kosbare Woord onder my aandag gebring het\. Dit verbaas my nou dikwels dat ek hierdie punt nie vroeër raakgesien het nie\. In geen boek het ek ooit daaroor gelees nie\. Geen openbare bediening het die saak ooit onder my aandag gebring nie\. Geen private gesprek met ’n broer het my tot hierdie saak aangespoor nie\. En tog is dit nou, sedert God my hierdie punt geleer het, vir my so duidelik soos enigiets dat die eerste ding wat die kind van God elke oggend moet doen, is om voedsel vir sy innerlike mens te verkry\.
Net soos die uiterlike mens nie vir lang tye geskik is om te werk tensy ons voedsel inneem nie, en dit een van die eerste dinge is wat ons soggens doen, so behoort dit ook met die innerlike mens te wees\. Ons behoort voedsel daarvoor in te neem, soos almal moet erken\. Wat is dan die voedsel vir die innerlike mens? Nie gebed nie, maar die Woord van God; en ook hier nie bloot die lees van die Woord van God, sodat dit net deur ons gedagtes gaan soos water deur ’n pyp vloei nie, maar om te oorweeg wat ons lees, daaroor na te dink en dit op ons harte toe te pas\. Wanneer ons bid, praat ons met God\. Om egter vir enige tyd lank op ’n ander as ’n formele manier aan te hou bid, verg oor die algemeen ’n mate van krag of ’n godvrugtige begeerte\. Daarom is die tyd wanneer hierdie oefening van die siel die doeltreffendste kan plaasvind, nadat die innerlike mens gevoed is deur oordenking van die Woord van God, waarin ons vind dat ons Vader met ons praat om ons te bemoedig, te vertroos, te onderrig, te verootmoedig en tereg te wys\.
Ons kan dus met vrug nadink, met God se seën, al is ons geestelik hoe swak; trouens, hoe swakker ons is, hoe meer het ons oordenking nodig om ons innerlike mens te versterk\. Daar is dus veel minder rede om te vrees dat ons gedagtes sal afdwaal as wanneer ons ons aan gebed wy sonder om vooraf tyd vir oordenking gehad te hê\. Ek lê so besonder klem op hierdie punt weens die ontsaglike geestelike voordeel en verkwikking waarvan ek self bewus is dat ek dit hieruit verkry het, en ek smeek al my medegelowiges met liefde en erns om oor hierdie saak na te dink\. Deur God se seën skryf ek die hulp en krag wat ek van God ontvang het om in vrede deur dieper beproewinge as ooit tevore te kom, en op verskillende maniere, aan hierdie manier toe; en nadat ek hierdie weg nou al meer as veertien jaar beproef het, kan ek dit met die grootste vrymoedigheid, in die vrees van God, aanbeveel\.
Daarbenewens lees ek gewoonlik ná gesinsgebed groter gedeeltes uit die Woord van God, terwyl ek steeds my gebruik voortsit om gereeld verder in die Heilige Skrif te lees, soms in die Nuwe Testament en soms in die Ou Testament; en al meer as ses\-en\-twintig jaar lank het ek die seën daarvan ondervind\. Ek maak ook, hetsy dan of op ander tye van die dag, spesifiek tyd vir gebed\.
Hoe anders is dit wanneer die siel vroeg in die oggend verkwik en gelukkig gemaak word, as wanneer die diens, beproewinge en versoekings van die dag iemand oorval sonder geestelike voorbereiding\.